Tuesday, June 12, 2018

Δώδεκα Χρόνια σε μια στιγμή

Ένα πρωί του 2007,
στο νοσοκομείο.
Τις Δευτέρες σχολάω αργά - οχτώ το βράδυ. Το κέντρο της πόλης είναι συνήθως άδειο. Περπατάω από το ένα άκρο στο άλλο, μισή ώρα δρόμος μέχρι να πάω στο αμάξι. Τώρα το καλοκαίρι είναι ευχάριστο να περπατάς - ούτε ζέστη ούτε κρύο, με την τσάντα στον ώμο χαζεύα τις βιτρίνες των κλειστών καταστημάτων χτες το βράδυ

Και ξαφνικά, ακούω ελληνικά από πίσω μου. Χωρίς να γυρίσω να κοιτάξω, ένα νεαρό ζευγάρι με προσπέρασε πάνω στα ποδήλατα τους. Η κοπέλα έλεγε: 'δεν θα βρούμε δουλειά εδώ, δώσε CV στα Lidl' για να απαντήσει ο νεαρός πριν απομακρυνθούν: "αν ήθελα να δουλέψω στα Lidl καθόμουν και στην Ελλάδα".

Ένοιωσα απογοητεύση και θυμό - ακόμα υπάρχει κόσμος που έρχεται εδώ πάνω 'να πιάσει την καλή'. Νομίζει ότι υπάρχει μια διευθυντική καρέκλα που τον περιμένει γιατί είναι έξυπνο παιδί και τη αξίζει. Δεν καταλαβαίνει ότι είναι εξαιρετική τύχη να ξεκινήσεις από τα Lidl (μιας και συνήθως ξεκινάς από πιο χαμηλά) και περνάνε πολλά χρόνια  ανεβαίνοντας ανηφόρα μέχρι να φτάσεις κάπου που να είναι λίγο ίσιωμα. 

Δώδεκα χρόνια πέρασαν σαν σφαίρα μπροστά από τα μάτια μου. Τα απογεύματα των Χριστουγέννων του 2006 στην ρεσεψιόν του ξενοδοχείου, τα παγωμένα πρωινά του 2007 και 2008 καθοδόν για το νοσοκομείο, οι νυχτερινές βάρδιες το 2009 σε άλλο νοσοκομείο, το τρέξιμο την πρώτη χρονιά στο πανεπιστήμιο το 2010, τα 5 χρόνια που ακολούθησαν με 4 ημέρες δουλειάς στο νοσοκομείο, μια μέρα στο πανεπιστήμιο, μια μέρα πρακτική και δύο μικρά παιδιά στο σπίτι, μέχρι να δούμε λίγο ίσωμα. 

Και ο άλλος δεν ήταν γεννημένος για τα Lidl...

No comments: