Wednesday, April 25, 2018

O πρωινός καφές

Φωτογραφία:Δ. Χαρισιαδης
Κανά δυο δύσκολες βδομάδες στο βόρειο μέτωπο τώρα τελευταία. Μπόλικη μιζέρια και υποκρισία στην δουλειά, αναδιάρθρωσεις και κουραφεξαλα, αλλαγές ρόλων και πολύ κακή διάθεση. Ψάχνω πλέον για άλλη δουλειά αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει τίποτα εδώ τριγύρω, μονάχα κοντά στο Birmingham, κοντά μια ώρα δρόμος.

Τι με κρατάει ακόμη εδώ; Το γεγονός ότι είναι κοντά στο σπίτι και αφήνω τα μικρά στο σχολείο. Φτάνω στην δουλειά 9.15 και έχω πελάτες στις 10. Είναι αυτά τα 45 λεπτά που με κρατούν ακόμη εδώ.

Ατυχής δικαιολογία; Ίσως για μερικούς, όχι για μένα. Μπορώ να καθίσω και να πιω τον καφέ μου, να διαβάσω κανένα άρθρο ή τα νέα (αν και τελευταία αυτά τα αποφεύγω). Είναι αυτά τα 45 λεπτά την μέρα μονο για μένα που εκτιμώ τόσο πολύ.

Πρέπει να το έχω ξαναγράψει στο μπλογκ μου, τα πρώτα χρόνια που είχαμε αγοράσει αυτοκίνητο, με πήρε ο πατέρας μου για να πάμε να αγοράσει κρασί, με τα χρόνια άρχισα να πιστεύω ότι ήταν η περιοχή κοντά στον Κόκκινο Μύλο (αν και πότε δεν κατάφερα να το βρω στο Google maps, μάλλον έγιναν πολυκατοικίες με τα χρόνια) - θυμάμαι αμπελώνες δεξιά και αριστερά και ένα χωματόδρομο που οδηγούσε σε ένα χαμόσπιτο. Ένας κοντόχοντρος κύριος με παχύ μουστάκι καθόταν σε ένα τραπέζι δίπλα στο παράθυρο με τον ήλιο να μπαίνει από το παράθυρο και να φωτίζει την εφημερίδα που διάβαζε, δίπλα του το φλυτζάνακι με τον καφέ του. Μας καλωσόρισε και πήρε την νταμιτζάνα να την γεμίσει κρασί από το μικρό ημι-υπόγειο. Μου έκανε τόση εντύπωση αυτή η εικόνα που την θυμάμαι όλα αυτά τα χρόνια - σκέφτηκα 'αυτη την δουλειά θα ήθελα να κάνω όταν μεγαλώσω'.

Και έτσι λοιπόν αυτός ο πρωινός καφές κατάντησε τόσο σημαντικός που με κρατάει σε αυτό το μιζέρο μέρος. Βέβαια, αν κάτι καλύτερο βρεθεί, κανείς δεν μου λέει ότι δεν θα μπορώ να απολαμβάνω τον πρωινό καφέ μου κάπου αλλού.

Υστερόγραφο: ίσως να μην το έχω γράψει τελικά, δεν το βρήκα στο μπλογκ μου. Βρήκα όμως αυτό:
http://bpxper.blogspot.co.uk/2011/07/h-stone.html?m=1

No comments: