Thursday, November 26, 2015

Εκπέμπω

Το εξώφυλλο του περιοδικού
Έτσι λοιπόν, από μια φωτογραφία, κατάφεραν να μαζευτούν όλοι οι εικονιζόμενοι (ή σχεδόν όλοι) και να ανταλλάξουν οτι αρχειακό υλικό έχουν. Φωτογραφίες άρχισαν σιγά σιγά να έρχονται στην επιφάνεια, καθώς επίσης και ιστορίες για απόντα μέλη. Ήταν συναρπαστικό να βλέπω στις φωτογραφίες λεπτομέρειες που είχα σχεδόν ξεχάσει – τις ξύλινες έδρες και τα μονοκόμματα παλαιά θρανία, την πράσινη σιδερένια πόρτα του σχολείου και το παλιό μικρόφωνο στον τοίχο του προαύλιου.Και όχι μόνο αυτό, αλλά ήρθαν στην επιφάνεια και τεύχη του σχολικού περιοδικού. Το είχα ξεχάσει τελείως, θυμάμαι παιδιά μεγαλύτερα από εμάς να έρχονται στην τάξη και να διαφημίζουν το περιοδικό τους αλλά ποτέ δεν θυμάμαι να εκδόσαμε εμείς ένα. Ακόμα και όταν το είδα αναρτημένο, πάλι δεν μου θύμισε τίποτα. Από περιέργεια, θέλησα να δώ ποια ήταν η συνδρομή μου – και πράγματι θυμήθηκα. Ήταν ένα ποίημα. Με μια λεπτομέρεια – δεν ήταν δικό μου.

Το ποίημα....
Τι εννοώ. Θυμάμαι να προσπαθώ να γράψω ένα ποίημα στην έκτη. Φυσικά τίποτα δεν κατάφερα να γράψω, θυμάμαι να σηκώνομαι όλη την ώρα και να πάω να ξύνω το μολύβι μου, ακόμη και ας μην είχα γράψει τίποτα. Κάπου εκεί τελείωσε και η δημιουργική απόπειρα.
Εκείνη την εποχή, στην ΕΡΤ, έπαιζε η σειρά “Η πεντάμορφη και το τέρας” με την Λίντα Χάμιλτον. Πιτσιρικάς ήμουν φανατικός οπαδός της σειράς. Κάποιο από τα επεισόδια, τελείωνε με τον Παράκελσο να απαγγέλλει κάποιο ποίημα, το οποίο άρχιζε λέγοντας:
Όταν έξω η νύχτα πέφτει
Εγώ συλλογιέμαι....
μπλά, μπλά
μπλα
...
.”

Ήταν η έμπνευση που χρειαζόμουν, πήρα τους δύο πρώτους στοίχους και επειδή όπως λένε, η αρχή είναι το ήμισυ του παντός, πρόσθεσα άλλους δύο δικούς μου και viola! - έτοιμο το ποίημα. Το έδωσα στον κ. Κώστα και πλέον είχα κάνει το χρέος μου.
Ποτέ δεν αγόρασα το τεύχος και σύντομα το όλο επιχείρημα ξεχάστηκε. Τώρα που το διάβασα κατάλαβα οτι από το αρχικό ποίημα, έμεινε ίδια μόνο η πρώτη στροφή (που δεν ήταν δικιά μου) και το υπόλοιπο άλλαξε όλο.
Απίστευτο τι καταλήγει να φέρει την υπογραφή σου τελικά.....

No comments: