Sunday, July 15, 2018

Καινούργια παπουτσάκια μου

Φωτο που βρήκα στο ίντερνετ.
Σαν τα δικά μου !
Λίγο ρηχό το περιεχόμενο αυτού του πόστ αλλά γουστάρω. Πήρα καινούργια παπούτσια. Τα είχα απωθημένο από μικρός - παπούτσια με αερόσολα.
Αυτά τα παπούτσια είχαν αρχίσει να γίνονται δημοφιλή στο τέλος της δεκαετίας του 80 - θυμάμαι κάποιον στο δημοτικό να φοράει κάτι Reebok. Μου πήρε πολλά χρόνια βέβαια μέχρι να πείσω τους γονείς μου να μου αγοράσουν και εμένα αλλά κάπου στην τρίτη γυμνασίου και μετά από πολλά παράπονα τελικά ο πατέρας μου με πήγε στο Sports Shop στα  Λιόσια και αγοράσαμε κάτι Nike Force στην (τότε) εξωφρενική τιμή των 17.500 δραχμών (καμία 50 ευρώ χωρίς τον πληθωρισμό). Θυμάμαι τον πατέρα μου να μου λέει να τα προσέχω γιατί δεν πρόκειται να μου αγοράσει άλλα. Είχα τόσο ενθουσιαστεί που τα βράδια ξύπναγα από τον ύπνο μου, άνοιγα το κουτί που είχα κάτω από το κρεβάτι μου, τα φόρούσα και πηδούσα στο δωμάτιο μου πριν τα βγάλω πάλι και πέσω για ύπνο.
Εκείνα τα Nike επιβίωσαν για 4 χρόνια - ακολουθήθηκαν από κάτι Reebok Pump που φούσκωναν (!) και αυτά από κάτι ASICS gel που διαλύθηκαν σε 6 μήνες και τέλος από κάτι Converce που κράτησαν για κάνα δυο χρόνια μέχρι που σταμάτησα να ασχολούμαι με το μπάσκετ και το έριξα σε κάτι Converce all stars. 

Έτσι λοιπόν, 20 χρόνια αργότερα πήρα αυτά τα Nike Air. Τα παλιά παπούτσια μου διαλύθηκαν και είχαν αυτά εδώ σε προσφορά. Βέβαια δεν με έκαναν να χάσω τον ύπνο μου όπως τα πρώτα εκείνα Air Force αλλά τουλάχιστον έβγαλα το απωθημένο μου - παπούτσια με αερόσολα!
Ντα ρααα... Τα νέα μου παπούτσια.

Saturday, July 07, 2018

Επιτέλους Καλοκαίρι

Ξεραΐλα...
Θα πω κάτι εξωφρενικό. Έχουμε καλοκαίρι. Ορίστε, το είπα. Έχουμε ένα μήνα λιακάδα, καθόλου βροχή και θερμοκρασία πάνω από 25 βαθμούς. Είναι το πρώτο καλοκαίρι από το 2006 που ήρθα εδώ πάνω - ποτέ δεν κρατούσε παραπάνω από 4 μέρες. 
 
Φυσικά οι Άγγλοι δεν ξέρουν τι να κάνουν. Τη πρώτη βδομάδα έκαναν ηλιοθεραπεία (ως συνηθίζουν), την δεύτερη έβαλαν τα αντιλιακά (ως συνηθίζουν), την τρίτη γκρίνιαξαν (ως συνηθίζουν), την τέταρτη σταμάτησαν να πηγαίνουν στις δουλειές τους (ως συνηθίζουν) λόγω του 'παρατεταμένου καύσωνα' και τώρα πέμπτη βδομάδα ετοιμάζουν να απαγορεύσουν το πότισμα/πλύσιμο με λάστιχο και γενικά κάθε χρήση λάστιχου γιατί επέρχεται ξηρασία (και ας βρέχει τις υπόλοιπες 48 βδομάδες το χρόνο). Τα πάρκα έχουν ξεραθεί εντελώς, ποτέ δεν τα θυμάμαι έτσι (δες φωτό).
 
Φυσικά υπάρχουν και οι πιο λογικοί, αυτοί που θυμίζουν ότι τον χειμώνα φάγαμε τέσσερις χιονοθύελλες και θαφτήκαμε για 3 μήνες στο χιόνι και τον πάγο και να λέμε και κανένα ευχαριστώ που επιτέλους καλοκαίριασε. Εγώ κάθομαι τα βράδια στην αυλή και απολαμβάνω τον ωραίο καιρό, ξέρω ότι από τον άλλο μήνα αυτές οι μέρες θα γίνουν όλο και πιο σπάνιες. 
 

Sunday, June 17, 2018

To Μακεδονικό ζήτημα

Εμετός....
Ζούμε ιστορικές στιγμές. Κάπου το έχω ξαναρωτήσει στο μπλογκ μου, αν τα Σκόπια ανήκαν στην Ελλάδα, σε ποιο γεωγραφικό διαμέρισμα θα ανήκαν; Δεν γνωρίζω τις λεπτομέρειες της επικείμενης συμφωνίας αλλά ένα μεγάλο μέρος των Ελλήνων δεν γνωρίζουν πλεον τα βασικά, ότι για παράδειγμα οι περισσότεροι Έλληνες της Μακεδονίας μετεγκατάσταθηκαν εκεί μετά την Μικρασιατική καταστροφή κατά την συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας για την ανταλλαγή πληθυσμών - είναι Πόντιοι στην καταγωγή και όχι απόγονοι τού μεγάλου Αλεξάνδρου. Ή ότι η ευρύτερη περιοχή της Μακεδονίας υπήρξε σταυροδρόμι πολιτισμών για εκατοντάδες χρόνια - κατά την Ρωμαϊκή εποχή και αργότερα την Βυζαντινή και Οθωμανική περίοδο - ο Μεγάς Αλέξανδρος έζησε σε αυτή τη περιοχή αλλά κανένας από τους κατοίκους του δεν προέρχεται από αυτόν. Όσο για την ελληνική γλώσσα, αυτή επιβλήθηκε στη περιοχή με την προσάρτηση της στην Ελλάδα. Και επιβλήθηκε με φωτιά και τσεκούρι (επισης, μη ξεχνάμε ότι στην νεογέννητη Ελλάδα της δεκαετίας του 1830 λίγοι ηταν αυτοί που μιλούσαν ελληνικά).

Τέλος πάντων, αυτά κατάντησαν λεπτομέρειες στην σκακιέρα των πολιτικών. Αυτό που ήθελα να γράψω είναι μια ιστορία που μου είχε πει ο πατέρας μου στις αρχές της δεκαετίας του 90 όταν το Μακεδονικό ζήτημα έλαβε διαστάσεις. Στα μέσα της δεκαετίας του 60 και ενώ δούλευε σε ένα εργοστάσιο ελαστικών στην Αυστραλία, κάποιος του είπε ότι υπάρχει και ένας Μακεδόνας στο εργοστάσιο. Περίεργος όπως ήταν ο πατέρας μου έψαξε να τον βρει νομίζοντας ότι είναι Έλληνας. Την συνέχεια την φαντάζεστε εύκολα, ο Μακεδόνας αυτός ήταν από την (τότε) Γιουγκοσλαβία και φυσικά δεν γνώριζε γρι ελληνικά. 

Αυτή είναι μια πραγματικότητα την οποία την γνώριζαν καλά οι παλιότεροι, ότι δηλαδή όσο περισσότερο ανηφορίζεις προς τα σύνορα με τα Σκόπια, τόσο περισσότερο περιπλέκεται το τι είναι Ελληνικό και το Σκοπιανό. Πρόβλημα το οποίο δεν επιλύθηκε μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και προσπαθούν άτσαλα να επιλύσουν τώρα.

Tuesday, June 12, 2018

Δώδεκα Χρόνια σε μια στιγμή

Ένα πρωί του 2007,
στο νοσοκομείο.
Τις Δευτέρες σχολάω αργά - οχτώ το βράδυ. Το κέντρο της πόλης είναι συνήθως άδειο. Περπατάω από το ένα άκρο στο άλλο, μισή ώρα δρόμος μέχρι να πάω στο αμάξι. Τώρα το καλοκαίρι είναι ευχάριστο να περπατάς - ούτε ζέστη ούτε κρύο, με την τσάντα στον ώμο χαζεύα τις βιτρίνες των κλειστών καταστημάτων χτες το βράδυ

Και ξαφνικά, ακούω ελληνικά από πίσω μου. Χωρίς να γυρίσω να κοιτάξω, ένα νεαρό ζευγάρι με προσπέρασε πάνω στα ποδήλατα τους. Η κοπέλα έλεγε: 'δεν θα βρούμε δουλειά εδώ, δώσε CV στα Lidl' για να απαντήσει ο νεαρός πριν απομακρυνθούν: "αν ήθελα να δουλέψω στα Lidl καθόμουν και στην Ελλάδα".

Ένοιωσα απογοητεύση και θυμό - ακόμα υπάρχει κόσμος που έρχεται εδώ πάνω 'να πιάσει την καλή'. Νομίζει ότι υπάρχει μια διευθυντική καρέκλα που τον περιμένει γιατί είναι έξυπνο παιδί και τη αξίζει. Δεν καταλαβαίνει ότι είναι εξαιρετική τύχη να ξεκινήσεις από τα Lidl (μιας και συνήθως ξεκινάς από πιο χαμηλά) και περνάνε πολλά χρόνια  ανεβαίνοντας ανηφόρα μέχρι να φτάσεις κάπου που να είναι λίγο ίσιωμα. 

Δώδεκα χρόνια πέρασαν σαν σφαίρα μπροστά από τα μάτια μου. Τα απογεύματα των Χριστουγέννων του 2006 στην ρεσεψιόν του ξενοδοχείου, τα παγωμένα πρωινά του 2007 και 2008 καθοδόν για το νοσοκομείο, οι νυχτερινές βάρδιες το 2009 σε άλλο νοσοκομείο, το τρέξιμο την πρώτη χρονιά στο πανεπιστήμιο το 2010, τα 5 χρόνια που ακολούθησαν με 4 ημέρες δουλειάς στο νοσοκομείο, μια μέρα στο πανεπιστήμιο, μια μέρα πρακτική και δύο μικρά παιδιά στο σπίτι, μέχρι να δούμε λίγο ίσωμα. 

Και ο άλλος δεν ήταν γεννημένος για τα Lidl...

Thursday, June 07, 2018

Διακοπές μέρος πρώτο

Επιτέλους...
Μια βδομάδα απόδραση από τον μιζέρο καιρό της Αγγλίας. Διαβάζοντας τα ποστς στο φεϊσμπουκ μάλλον έγινε κατακλυσμός στην Αγγλία όσο λείπαμε και ο κόσμος πήγαινε κολυμπώντας στις δουλειές τους. Εμείς αντιθέτως είχαμε 30 βαθμούς.

Η Πολωνία είναι ωραία αυτή την εποχή. Καταπράσινη, με τον κόσμο στους δρόμους, άλλοι καθ'οδόν για την δουλειά, άλλοι να συνομιλούν στις γειτονιές. Τα βραδάκια βγαίναμε μια βόλτα στις γειτονιές μόλις τα μικρά μας έπεφταν για ύπνο -ησυχία, τάξη και ασφάλεια το μότο που μου έρχεται στο μυαλό- δεν φοβάσαι να περπατήσεις το βράδυ και ας μην υπάρχει φωτισμός σε όλους τους δρόμους. Ο κόσμος κάθεται στα παγκάκια ή σε τραπεζάκια έξω και συζητούν μέχρι αργά το βράδυ. Μου θυμίζει πολύ το Ίλιον της δεκαετίας του 90.

Φορέσαμε και τα κεράσια μας
Είχε και η ανηψιά μας την πρώτη κοινωνία, γεγονός πολύ μεγάλο στην καθολική Πολωνία. Γιορτές και τραπέζια που σε μερικές περιπτώσεις κρατούν για μια βδομάδα (σίγουρα πρέπει να πάνε στη εκκλησία κάθε μέρα για μια βδομάδα) και extravagant δώρα της τάξης των εκατοντάδων λιρών θεωρούνται το φυσιολογικό. Έβγαλα και μερικές φωτογραφίες, για να δούμε πως θα βγουν.
Τεμπελιές...
 Και μιλώντας για φωτογραφίες, κατέβηκα στο κέντρο του Πόζναν για τις καθιερωμένες φωτογραφίες. Πολύ ησυχία φέτος, συνέπεσε με μια τριήμερη αργία και κάτι φοιτητικές εκδηλώσεις με αποτέλεσμα οι περισσότεροι είτε να είναι τύφλα ή να είναι διακοπές. Ένα φιλμ κατάφερα και τράβηξα, για να δούμε πως θα βγει.
Καλές βγήκαν τελικά
 Το δεύτερο μέρος των διακοπών μας θα έρθει τον Ιούλιο. Δέκα μέρες τότε και καλώς εχόντων των πραγμάτων θα πάμε και στην διπλανή λίμνη για κολύμπι.

Μιαμ-μιαμ

Friday, May 11, 2018

Μερικά ψέματα απ'τα παλιά.

Άλλο ένα ψεματάκι
Πολυγραφότατος τελευταία, μπόλικος χρόνος στα χέρια μου μιας και ο κακός καιρός κρατάει τους πελάτες μακριά από την εταιρεία. Καθοδόν για τη δουλειά άκουσα στις ειδήσεις για το σκάνδαλο της Windrush Generation και τα ψέματα που η παρούσα κυβέρνηση είπε στην βουλή. Σκέφτηκα, δεν κάνω και εγώ ένα ποστ με τα μεγαλύτερα ψέματα της παιδικής μου ηλικίας;
Έτσι λοιπόν το ΤΟΡ 10 περιλαμβάνει:

10) Ο τραγουδιστής των Pavlov's Dog αυτοκτόνησε επειδή είχε γυναικεία φωνη.
- Μια χαρά είναι ο άνθρωπος, ζει και βασιλεύει, γράφει και τραγούδια.

9) Αν βάλεις λουλούδια από τον επιτάφιο κάτω από το μαξιλάρι σου, θα ονειρευτείς αυτόν/αυτή που θα παντρευτείς.
- Ουδέποτε είδα την Ιβόνα στον ύπνο μου. Αντιθέτως ονειρεύτηκα αυτοκίνητα, μπάλες του μπάσκετ, κάλτσες, παπούτσια....

8) Αν μετράς τα άστρα, βγάζεις καντήλες.
- Τοσες φορές που τα έχω μετρήσει θα ήμουν μια πελώρια κινούμενη καντήλα.

7)To stairway to heaven γράφτηκε για τη γυναίκα του Robert Plant που πέθανε.

- Μια χαρά είναι η γυναίκα.

6) Οποίος χάνει στα λεφτά κερδίσει στην αγάπη.
- Γι'αυτό έχουν μείνει όλοι οι εκατομμυριούχοι ανύπαντροι.

5) Αν παίζαμε στο παλιό ρέμα της γειτονιάς, θα κολλάγαμε ηπατίτιδα.
-Δεν έχω ιδέα πως ξεκίνησε αυτή η φήμη αλλά για κάμποσο καιρό ήταν ιδιαίτερα διαδεδομένη στην γειτονιά μας. Μέχρι που μπαζώσαν το ρέμα και τη ηπατίτιδα παρέα.

4) Αν κατουρήσεις σε ένα δένδρο/λουλούδι, θα μαραθεί.

- Δεν ισχύει, αν μη τι άλλο όλα τα χωράφια που παίζαμε μπάλα ήταν πάντα τίγκα στις τσουκνίδες.

3) Ο Θέμης που κλώτσαγε τις μπάλες μας στις τριγύρω ταράτσες έπαιζε στον ΠΑΟΚ.

- Αδύνατον. Πάντα φορούσε τις φόρμες που φόραγαν στις οικοδομές, ήταν πάντα λερωμένος από τσιμέντο και ο ΠΑΟΚ είναι στην Θεσσαλονίκη, όχι στη Αθήνα.

2) Αν καθίσεις μέχρι τις 12 το βράδυ μπροστά σε ένα καθρέφτη και πεις το 'Πατερ ημών' ανάποδα, ο διάβολος θα εμφανιστεί στον καθρέφτη.
-Αν το κάνεις αυτό, μάλλον το άλλο πρωί θα μετανιώσεις που δεν πήγες για ύπνο νωρίτερα.

1) Στο τραγούδι 'Child in time' των Deep Purple από την συναυλία τους στην Ιαπωνία (Made in Japan) ακούγεται ένας ήχος. Είναι πυροβολισμός από κάποιον που αυτοκτόνησε.
- Το μεγαλύτερο ψέμα της παιδικής μου ηλικίας, κάτι το οποίο το πίστευα μέχρι και πριν από κάνα δυο χρόνια μέχρι που είδα ένα ντοκιμαντέρ στο BBC 4 για την ζωή των Deep Purple. Φυσικά αναφέρθηκε και στην εν λόγω συναυλία και φυσικά τίποτα τέτοιο δεν συνέβη. Τώρα τι είναι αυτός ο ήχος, άγνωστο...

Τώρα βέβαια αυτά δεν ήταν τα μόνα ψέματα που μας είπαν όταν ήμασταν παιδιά (για όλα αυτά θα γράφαμε εγκυκλοπαίδειες) αλλά αυτά μου ήρθαν στο μυαλό τώρα.

Monday, April 30, 2018

Ιστορία από το ντιβάνι

Φωτογραφία από το internet
Τον ξύπνησε η βροχή στο παράθυρο και ο αέρας. Κάθισε για λίγο στο κρεβάτι κοιτώντας τα πάντα τριγύρω του να έχουν βυθιστεί σε ένα απέραντο γκρίζο. Με τα πολλά πολλά σηκώθηκε να πάει για το πρωινό του στην ρεσεψιόν του ξενοδοχείου, ομελέτες, λουκάνικα, τοστ, όλα λιγότερο γευστικά από όσο ακούγεται. 

Τρώγοντας του ήρθε στο μυαλό η χτεσινή συζήτηση με τους θείους του. Είχε έρθει σε αυτά τα μέρη με την δουλειά του μετά από πολλά χρόνια, τώρα πια στα μέσα της πέμπτης δεκαετίας του και με τους συγγενείς του να είναι ηλικιωμένοι, έκατσε μια μέρα παραπάνω για να τους δει. Οι παιδικές κατασκηνώσεις δίπλα στην λίμνη θα ισοπεδώνονταν και μετατρέπονταν σε εμπορικό κέντρο, αυτά ήταν τα νέα που έμαθε.

Πώς είναι δυνατόν, είναι στην μέση του πουθενά. Και αυτόν τί τον νοιάζει, έχει να πάει εκεί από μικρό παιδί, δεκαετία του 70, όταν το καθεστώς τους έστειλε στις κατασκηνώσεις για να μπορούν οι γονείς να δουλέψουν. Και έχει να χρησιμοποιηθεί από το 1990 που έκλεισαν. Τι τον ένοιαζε; Και όμως τον ένοιαζε πολύ, ήθελε να πάει άλλη μια φορά να το δει. Δίπλα ήταν, μισή ώρα δρόμος, θα επέστρεφε σπίτι του αύριο.

Τον αυτοκινητόδρομο τον διαδέχθηκε ο μικρότερος επαρχιακός δρόμος. Σταμάτησε απέναντι από το παλιό νεκροταφείο της μικρής κωμόπολης, έπρεπε να αφήσει το αμάξι εκεί και να συνεχίσει με τα πόδια μιας και ο δρόμος που περνά μέσα από το δάσος είναι ακατάλληλος για το αμάξι του. Το μικρό επαρχιακό δρόμο τον διαδέχθηκε ο χωματόδρομος με τα πρώτα δένδρα του δάσους να φαίνονται στον ορίζοντα. 

Χωμένο μέσα στα δένδρα και την οργιάζουσα βλάστηση, μερικά ερείπια σπιτιών. Δεν το έλεγες χωριό, σκορποχώρι ήταν, μερικές φάρμες που πριν τον πόλεμο είχαν ζωή αλλά όταν ο ίδιος ερχόταν εδώ την δεκαετία του 70 είχε αρχίσει ήδη να παρακμάζει και να εγκαταλείπεται. Το μεγάλο σπίτι δίπλα στον δρόμο, με την ξύλινη οροφή και το άγαλμα της Παναγίας στην αυλή (που για χρόνια νόμιζε ότι ήταν εκκλησία αν και τελικά ο ιδιοκτήτης του ήταν απλά πολύ θεοσεβούμενος) είχε σχεδόν καταρρεύσει και αυτό και οι κισσοί είχαν πια καλύψει το μικρό άγαλμα. Πουθενά ψυχή, μονάχα ησυχία. Το μισό ερειπωμένο χωριό του έδωσε μια ιδέα ποσό καιρό είχε να έρθει εδώ. Περπατούσε και κοιτούσε πίσω του μέχρι που το χωριό έπαψε πια να φαίνεται μετά την στροφή του δρόμου.

Η πρωινή βροχή είχε από ώρα σταματήσει αλλά οι δρόμοι ήταν βουτηγμένοι στην λάσπη πλέον. Περπατώντας με προσοχή άρχισε να φαίνεται η πόρτα που οδηγούσε στη πρώην κατασκήνωση. Οι θάμνοι είχαν θεριέψει, οι φράκτες διαλυμένοι και ο δρόμος είχε πλέον κρυφτεί κάτω από τα χόρτα. Την μικρή ανηφόρα την διαδέχθηκε η απότομη κατηφόρα (όπως ακριβώς το θυμόταν).

*(Είναι λίγο δύσκολο να το περιγράψω ακριβώς - ο δρόμος που ξεκινά από την πύλη και καταλήγει στην λίμνη είναι μια διαδοχή από ανηφόρες, κατηφόρες και στροφές, δεξιά και αριστερά υπήρχαν οι ξύλινες καλύβες που κοιμόντουσαν τα παιδιά αλλά τώρα τίποτα από αυτά δεν είναι ορατά)*

Το τέλος του δρόμου κατέληγε στο κεντρικό υπερυψωμένο κτήριο όπου ήταν το εστιατόριο και τα γραφεία του προσωπικού - αυτό επέζησε μιας και ήταν φτιαγμένο από μπετόν και τούβλα. Από τα παράθυρα του έβλεπες όλη τη λίμνη, στα αριστερά υπήρχε κάποτε μια εξέδρα (τώρα ούτε ίχνος της) μέχρι τα δεξιά που ήταν η παιδική χαρά και ο χώρος όπου μαζεύονταν το πρωί πριν πάνε για πρωινό.

Μιας και η πόρτα ήταν ανοιχτή, μπήκε μέσα. Απίστευτο, υπήρχαν ακόμη μερικές κορνίζες στους τοίχους. Όλα όμως έμοιαζαν τόσο μικρότερα, πως ήταν δυνατόν να φοράνε εκατό παιδιά εδώ μέσα. Πουθενά τραπέζια όμως, κάτι καρέκλες δίπλα στον τοίχο, μάλλον ψαράδες έρχονταν εδώ για να ψαρέψουν. Τράβηξε μια καρέκλα δίπλα στο παράθυρο και έκατσε, τον πόνεσαν τα πόδια του από όλο αυτό το περπάτημα. Κοίταξε από το παράθυρο, όλη η λίμνη στα πόδια του, φαίνεται είχε ακόμη ανοιχτούς λογαριασμούς με αυτό το μέρος, όσο και να το κοίταγε δεν το χώρταινε. 

Και από το πουθενά, φωνές άρχισαν να γεμίζουν το εστιατόριο. Να τα τραπέζια έτοιμα στρωμένα και οι καρέκλες στην θέση τους. Και από το παράθυρο η λίμνη γεμάτη παιδιά να παίζουν. Οι ξύλινες καλύβες εκεί, η καθεμία διαφορετικό χρώμα ανάλογα με την ομάδα τους. Και οι ομαδάρχες στο νερό να παίζουν. Και τα φαγητά άρχισαν να μυρίζουν μέσα και τα παιδιά βουταγαν από τη εξέδρα έξω. Και όλα ήταν φωτεινά χωρίς ίχνος από σύννεφα και το μόνο που άκουγε ήταν χαμόγελα. Και κάποιος τράβηξε την κουρτίνα από το παράθυρο (τι περίεργο δεν υπήρχε κουρτίνα εκεί αλλά κάτι σεντόνια απλωμένα δίπλα στην παιδική χαρά) και το φως του ήλιου έγινε τόσο δυνατό που δεν μπορούσε να δει μπροστά του πια.

Και ξύπνησε. Κάποιος πρόλαβε να μαζέψει τα τραπέζια και τα παιδιά δεν υπήρχαν πουθενά τριγύρω πια. Και την λιακάδα την είχε καταπιεί το ατελείωτο γκρίζο του φθινοπώρου. Κοίταξε τριγύρω του, κοίταξε και το ρολόι του, είχε περάσει μισή ώρα. Κατέβηκε δίπλα στην λίμνη και κοντοστάθηκε στην όχθη της, άρχισε να ψιχαλίζει πάλι και ο δρόμος για το αμάξι μακρύς. Έπρεπε να επιστρέψει.