Sunday, January 13, 2019

Πάει και το boiler

Η θρυλική Kresky 19
Πολικές θερμοκρασίες στο σπίτι μας. Χάλασε το boiler την Πέμπτη και ακόμη περιμένουμε υδραυλικό για να το φτιάξει.  Ένας δεν ήρθε, ο άλλος ήρθε με λάθος ανταλλακτικά - τέλος πάντων η θερμοκρασία στο σπίτι είναι σταθερά γύρω στους 12 οC. Αύριο Δευτέρα υποτίθεται θα έρθει με το σωστό ανταλλακτικό. Εν τώ μεταξύ προσπαθούμε να ζεσταθούμε με κάτι ηλεκτρικά καλοριφέρ της κακιάς ώρας.
 
Που είναι οι παλιές εποχές όπου μια σόμπα Kreskie ζέστενε όλο το σπίτι...

Με τόσο κρύο στο σπίτι αποφασίσαμε να βγούμε καμία βόλτα έξω να ζεσταθούμε. Πήγα με τα πιτσιρίκια *ξανά* στο κάστρο της πόλης και έβγαλα κάτι φωτογραφίες (βλέπετε παρακάτω). Την Πέμπτη που πέρασε ξεκίνησα πάλι το πανεπιστήμιο - αυτή την φορά διδάσκω. Και όμως έχω αυτό το ποστ από το 2009 όταν πήγα σε αυτό το πανεπιστήμιο για να σπουδάσω - πως περνάν τα χρόνια...

Εν αναμονή λοιπόν ενός υδραυλικού για να φτιάξει το καλοριφέρ. Μπας και ζεσταθούμε λίγο.
 
----------------------
Οι φωτός της ημέρας:


 

Tuesday, January 08, 2019

Στοά Φέξη και οδος Αθηνάς

Η Στοά Φέξη παλιά...
Ο δικός μου Αϊ Βασίλης έχει κολλήσει κάπου ανάμεσα στο Στάφορντ της Αγγλίας και το Τορόντο του Καναδά. Αγόρασα μια φωτογραφική μηχανή και ακόμη την περιμένω (βασικά δεν την αγόρασα, ο τύπος μου την χάρισε, εγω τα μεταφορικά πλήρωσα). Τέλος πάντων η τύχη της αγνοείται, ίσως είναι στον πάτο ενός κοντέϊνερ που διαπλέει τον Ατλαντικό αυτή την στιγμή. Ή στην καρότσα κάποιου φορτηγού παρατημένο σε κάποιο πάρκινγκ στην Αγγλία. Όπως και να'χει μια φορά δεν την έχω λάβει ακόμη.

Στοά Φέξη και οδος Αθηνάς - τα δύο μέρη που την δεκαετία του 80 και 90 θα αγόραζα τα χριστουγεννιάτικα δωράκια. Θυμάμαι μικρός ο πατέρας μου με πήρε Χριστούγεννα και κατεβήκαμε για τα ψώνια των Χριστουγέννων. Περνώντας μπροστά από ένα περίπτερο, μια ταμπέλα έγραφε "πλαστικές τράπουλες" - θυμάμαι ο πατέρας μου αγόρασε μια, τι απίστευτο δώρο, ακόμη έχω στο μυαλό μου την εικόνα του κουτιού της και το χαρακτηριστικό άρωμα της καινούργιας τράπουλας.  Μια άλλη χρονιά κοίταζα τα κιάλια που οι Ρωσσοπόντιοι πουλούσαν εκείνη την εποχή - ως εκ θαύματος ο Αϊ Βασίλης μου έφερε ένα ζευγάρι κιάλια εκείνα τα Χριστούγεννα (τα οποία υπάρχουν ακόμη στην βιβλιοθήκη μου). Με τα χρόνια, ήρθε και η Χριστουγεννιάτικη βόλτα στο Μινιόν που εκείνη την εποχή διαφημίζονταν ως το μεγαλύτερο πολυκατάστήμα των Βαλκανίων (φυσικά αφού Αλβανία, Γιουγκοσλαβία, Ρουμανία και Βουλγαρία ήταν οικονομικά διαλυμένες).

Όμως με διάφορα το αγαπημένο μου μέρος ήταν η στοά Φέξη. Εκεί υπήρχαν 2 φωτογραφικά μαγαζιά και άλλα δύο σε μικρή απόσταση κοντά στην πλατεία Κάνιγγος. Η μικρή στοά εκείνη την εποχή θύμιζε ένα μικρό χωριό, ο κόσμος στις γιορτές ήταν τόσος που πολλές φορές ήταν δύσκολο να περπατήσεις από την μια άκρη της στοάς στην άλλη. Όντας μικρότερος (και εξ αυτού αρκετά κοντύτερος) περιτριγυριζόμουν από άλλα σώματα τα οποία βιαστικά βιαστικά περιφέρονταν στην στοά ψάχνοντας και αυτά για τα ψώνια τους. Μυρωδιές από τσιγάρο, ποτό και φτηνές κολόνιες με τύλιγαν καθώς στεκόμουν στις βιτρίνες των καταστημάτων κοιτώντας τις φωτογραφικές μηχανές. 

Λίγο καιρό αργότερα αγόρασα μια Praktica BMS από ένα από αυτά τα μαγαζάκια. Τριάντα τρεις χιλιάδες δραχμές κόστισε το 1992. Το μαγαζάκι με δυσκολία χωρούσε 2 άτομα μέσα. Από καιρό σε καιρό επισκεφτούν την στοά για να αγοράσω φακούς ή να κοιτάξω τα Hi-tech κουμπιουτεράκια στα τριγύρω μαγαζιά. Σιγά σιγά η κρίση έκλεισε όλα τα μαγαζάκια στην στοά Φέξη και οι Ρωσσοπόντιοι έπαψαν να πουλάνε την πραγμάτεια τους στην οδό Αθηνάς. 

Τι μου ήρθε και τα θυμήθηκα όλα αυτά στα καλά του καθουμένου? Είδα την κάλπικη λίρα του Τζαβέλλα και τα θυμήθηκα. Ήταν λίγο και η μηχανή-δώρο του Αϊ Βασίλη που αγνοείται - ε, δεν ήθελα και πολύ.

Monday, December 31, 2018

Απολογισμός 2018

Ήρθε λοιπόν η ώρα για τον ετήσιο απολογισμό μας - το καθιερωμένο ποστ στο τέλος του χρόνου.

Σε γενικές γραμμές αυτό το έτος θα το θυμόμαστε σαν την χρονιά κατά την οποία η Αγγλία είχε καλοκαίρι. Ένα μεγάλο καλοκαίρι που άρχισε τα τέλη Μαΐου και διήρκεσε μέχρι και τον Σεπτέμβρη.

Η χρονιά ξεκίνησε με την αγορά του νέου σπιτιού μας. Στεναχωρέθηκαμε που φύγαμε από το παλιό σπίτι, περάσαμε εννιά χρόνια εκεί, ήταν το μόνο σπίτι που τα παιδιά ήξεραν. Σύντομα συνηθίσαμε όμως και τα μικρά το ξέχασαν κιόλας. Το παλιό σπίτι το νοικιάζουμε πλέον.

Στις αρχές της άνοιξης, ένα κύμα κακοκαιρίας ήρθε από την ανατολή - για βδομάδες το χιόνι μας έθαβε, εξαφανιζόταν και μετά ερχόταν και μας έθαβε πάλι. Μετά ήρθε ένα εξαιρετικό καλοκαίρι, το καλύτερο που θυμούνται στην Αγγλία. Το καινούργιο σπίτι μας έκανε να το ευχαριστηθούμε περισσότερο - δίπλα στο εθνικό δρυμό με πολλά μονοπάτια για να περπατήσεις μέσα στο δάσος.

Στην δουλειά πολύ γκρίνια, άρχισα να ψάχνω για καινούργια δουλειά στο τέλος του καλοκαιριού. Πήγα και για μια συνέντευξη για την θέση λέκτορα στο τοπικό πανεπιστήμιο, κάτι το οποίο δεν καρποφόρησε όπως θα ήθελα αλλά το πανεπιστήμιο επικοινώνησε μαζί μου και μου προσέφερε κάποιες ώρες διδασκαλίας για το υπόλοιπο ακαδημαϊκό έτος. Αρχίζω στις 10 Γενάρη.

Τα μικρά μεγαλώνουν, η Ολίβια είναι αρκετά μεγάλη για να έχει την δική της άποψη και να διαφωνεί μαζί μας, είναι πέντε χρόνων. Και εμείς μεγαλώνουμε, είδα κάνα δυο άσπρες τρίχες στο κεφάλι μου.

Σε γενικές γραμμές, το 2018 ήταν μια καλή χρονιά. Διακοπές στην Πολωνία το καλοκαίρι και μπόλικες φωτογραφικές ευκαιρίες για εμένα. Έστεισα και ένα σκοτεινό θάλαμο στο γκαράζ και άρχισα να εκτυπώνω φωτογραφίες, κάτι το οποίο το σκεφτόμουν για κάμποσα χρόνια τώρα. 

Έτσι λοιπόν, το 2018 μας αφήνει σιγά σιγά. Τις τελευταίες ώρες του θα τις περάσουμε παρέα με φίλους οι οποίοι μας προσκάλεσαν για φαγητό. Ελπίζουμε το 2019 να είναι όσο καλό ήταν και το '18, αν όχι ακόμη καλύτερο. 

Wednesday, November 21, 2018

Χρόνια Πολλά Δάφνη

Ποδοσφαιράκι στις διακοπες
Πριν κάμποσο καιρό ρωτήσαμε τη Δάφνη τι θέλει για δώρα για τα γενέθλια της. Μας ζήτησε ένα πάρτυ σε παιδότοπο αλλά δεδομένου ότι ένα πάρτυ 2 ωρών με δέκα παιδιά στοιχίζει κοντά στις 150 λίρες κοιτάξαμε να δούμε μην τυχών ένα ταξίδι για 4 στην Πολωνία μας έρθει φθηνότερα. Και μας ήρθε, 74 λίρες και για τους 4 τα αεροπορικά εισιτήρια για την ακρίβεια. 
Έτσι λοιπόν το κανονίσαμε να το κάνουμε έκπληξη στην Δάφνη - το κρατήσαμε μυστικό μέχρι την στιγμή που μπήκαμε στο αμάξι για να πάμε στο αεροδρόμιο.
Βόλτες στις γειτονιές
Λίγο δύσπιστη αρχικά, έβαλε τα κλάματα αργότερα μόλις βγήκαμε στον αυτοκινητόδρομο.
 
Στην Πολωνία ο χειμώνας έχει έρθει για τα καλά. Μείον 5 το βράδυ, σύν 2 την ημέρα. Παρόλα αυτά,αν ντυθείς ζεστά η βόλτα στις γειτονιές είναι ακόμη ευχάριστη. Σε γενικές γραμμές ο καιρός ήταν πολύ καλύτερος από ότι τον περιμέναμε να είναι - κρύος, όχι όμως σε βαθμό να σε κλείσει στο σπίτι. 

Με τον καιρό να μην είναι στα καλύτερά του, περάσαμε αρκετή ώρα βλέποντας τηλεόραση. Οι άλλοι δηλαδή, εγώ δεν καταλάβαινα γρι. Η τηλεόραση στην Πολωνία μου θυμίζει ώρες ώρες την παλιά ΕΡΤ. Λειτουργίες και διαγγέλματα παπάδων μαζι με παραδοσιακή μουσική το πρωί, το μεσημέρι τηλεπαιχνίδια ή ντοκιμαντέρ και το βράδυ κάτι αθώες δραματικές σειρές ή ταινίες.
 
Τις τρεις αυτές μέρες αδράξαμε την ευκαιρία να κάνουμε την καθιερωμένη μας βραδινή βόλτα καθώς τα πιτσιρίκια έμειναν με τον παππού και τη γιαγιά. Το κρύο το βράδυ είναι τόσο διαφορετικό από αυτό της Αγγλίας. Οι δρόμοι είναι έρημοι και οι λίγοι που κυκλοφορούν στους δρόμους είναι κουκουλωμένοι από την κορυφή μέχρι τα νύχια. Περπατώντας κατά μήκος του κεντρικού δρόμου είχαμε ξεπαγιάσει - όταν πήραμε τους παρακείμενους δρόμους μέσα από τις πολυκατοικίες το κρύο ήταν λιγότερο αλλά δεν βλέπαμε μπροστά μας από την αιθαλομίχλη.
   
και όμως είναι αιθαλομίχλη
Οι γείτονες δείχνουν τόσο διαφορετικές τον χειμώνα. Η μυρωδιά από τους λέβητες που καίνε κάρβουνα είναι έντονη, τα δέντρα έχουν χάσει τα φύλλα τους και μια ελαφριά ομίχλη και πάγος έχουν σκεπάσει την πόλη. Βασικά το Πόζναν είναι πάνω από το όριο ασφαλείας για αιθαλομίχλη, εδώ στο Lubon τα πράγματα είναι κάπως καλύτερα.

Αυτό που μου κάνει πάντα εντύπωση είναι ο αριθμός των μικρών επιχειρήσεων. Στους δρόμους υπάρχουν κάθε λογής μικρά μαγαζιά, από παντοφλάδικα και πωλητές πιερόγκι μέχρι μπογιατζίδες και καπελάδικα - και όλα αυτά με κάποιο θαυματουργό τρόπο επιζούν είναι ζητούν έξτρα προσωπικό (δουλειές τις οποίες κάνουν συνήθως οι Ουκρανοί μετανάστες).

Αυτό ήταν το Σαββατοκύριακο μας λοιπόν. Χτες το βράδυ επιστρέψαμε στην βάση μας. Μέχρι το επόμενο ταξίδι.

Monday, November 12, 2018

Το τοίχος

Το τοίχος του Βερολίνου
Είχε χτες η τηλεόραση μια μικρού μήκους ταινία σχετικά με την ζωή ενός Ανατολικογερμανού την περίοδο της πτώσης του τείχους του Βερολίνου. Ήταν μόνο μισή ώρα και ήταν δραματοποιημένη αφήγηση μιας πραγματικής ιστορίας - το βρήκα τόσο ενδιαφέρον. 

Η ιστορία ξεκινά μια βδομάδα πριν την πτώση του τοίχου. Αυτός ήταν οδηγός αμαξοστοιχίας και έμενε απέναντι από το τοίχος του Βερολίνου και την εβδομάδα πριν την πτώση κόσμος είχε αρχίσει να μαζεύετε στους δρόμους και να διαδηλώνει. Επειδή όμως με τις διαδηλώσεις κατέληγε κάθε πρωί να αργεί να πάει στην δουλειά, αποφάσισε να προθυμοποιηθεί να πάρει ένα δρομολόγιο διάρκειας μιας βδομάδας στο τρένο το οποίο ξεφόρτωνε εμπορεύματα στα απομακρυσμένα χωριά της ανατολικής Γερμανίας πιστεύοντας ότι μέχρι να γυρίσει οι διαδηλώσεις θα είχαν τελειώσει. 

Κάπως έτσι έχασε την πτώση του τοίχους.

Όταν μετά από μια βδομάδα επέστρεψε βράδυ, ως είθισται πήγε και έγινε τυφλά στο μεθύσι, ο ταξιτζής τον άφησε στην πόρτα του σπιτιού του και αυτός σύρθηκε στο δωμάτιο του.

Το επόμενο πρωί και με τον πονοκέφαλο που ακολουθεί ένα τέτοιο μεθύσι, άνοιξε τις γρίλιες του παραθύρου μόνο και μόνο για να αντικρίσει κάποιον πάνω στο τοίχος. Φυσικά αυτός είχε γεννηθεί και μεγαλώσει με την ιδέα ότι όποιος προσπαθεί να περάσει το τοίχος θα πυροβολούνται. Το αίμα του πάγωσε, νόμιζε ότι θα γινόταν μάρτυρας μιας δολοφονίας (πολλοί είχαν σκοτωθεί άλλωστε προσπαθώντας να περάσουν απέναντι), ήθελε να του φωνάξει να κατέβει ή να πηδήξει γρήγορα πριν τον δουν οι φρουροί αλλά δεν μπορούσε να το κάνει από φόβο ότι έτσι θα τραβήξει την προσοχή των φρουρών που θα τον πυροβολούσαν.

Και ξαφνικά ένα πιτσιρίκι εμφανίζεται και προσπαθεί να ανέβει στο τοίχος. Και η απουσία φρουρών του έκανε εντύπωση. Κατέβηκε τρέχοντας κάτω να δει τι συμβαίνει, ήταν μια κρύα Κυριακή του Νοεμβρίου και οι δρόμοι ήταν έρημοι. Όλοι τους είχαν πηδήξει από την άλλη πλευρά του τοίχου, αυτός φοβόταν ότι άμα κάνει να ανέβει τον τοίχο, θα τον πυροβολούσαν. Ήταν ελεύθερος αλλά δεν το ήξερε, είχε χάσει την πτώση του τοίχου.

Thursday, November 01, 2018

Πρώτη Νοέμβρη

Το μαγικό χαλί
* Νοέμβριος, η μαγική εποχή του χρόνου όπου η φύση απλώνει ένα πολύχρωμο χαλί από φύλλα και φράζει τα φρεάτια πλημμυρίζοντας σπίτια. Όταν ο αέρας δεν μας τα φέρνει στα μούτρα καθώς περπατάμε, μαζεύονται σαν κονφετί στα πεζοδρόμια δίνοντας μια γιορτινή ατμόσφαιρα στην πόλη. 

* Πέρασε και η γιορτή του Halloween χτες. Η γιορτή αυτή έχει ξεθωριάσει πολύ, πριν δέκα χρόνια όλα τα σπίτια στην γειτονιά θα στολίζονταν, φέτος με δυσκολία βλέπεις ένα εδώ και ένα εκεί. Σε αυτό συνέβαλε ένας αριθμός επιθέσεων από μασκαρεμένους ηλίθιους οι οποίοι νομίζουν ότι είναι καλή ιδέα να τρομοκρατούν τον κόσμο και να τους επιτίθενται με ρόπαλα, μαχαίρια και οξύ. 
Έτσι λοιπόν, όλο και λιγότερο κόσμος στολίζει, ακόμα λιγότεροι κυκλοφορούν στους δρόμους και ελάχιστοι ανοίγουν τις πόρτες τους. Εμείς όμως το τιμήσαμε και φέτος, πήραμε τα πιτσιρίκια και πήγαμε σε μερικά σπίτια να μαζέψουμε γλυκά. Η Ολίβια ντύθηκε μάγισσα-που-κρυώνει (στολή μάγισσας με μπουφάν από πάνω) και η Δάφνη Σκοτσέζος διάβολος (μάσκα διαβόλου και ένα σκοτσέζικο φόρεμα που βρήκε στην ντουλάπα της).

* Το Halloween άρχισε λοιπόν να χάνει λίγο από την λάμψη του. Νομίζω ότι και οι απόκριες στην Ελλάδα έχασαν κάτι από την λάμψη του παλιού καιρού όμως. Τέλος πάντων, το βράδυ της
Σκατόκρυο
Halloween  το περάσα με λίγο ραδιόφωνο - BBC 4 κατά προτίμηση - πάντα έχει κάποια καλή εκπομπή με αποκριάτικο σκετσάκι και συζητήσεις. 

* Έχει έρθει και η γιαγιά από την Πολωνία για επίσκεψη. Τα μικρά έχουν ξετρελαθεί και δεν τη αφήνουν ήσυχη λεπτό. Ε, ρε κλάμα που έχει να πέσει μόλις φύγει.

* Έκλεισε και το Mega. Είχα γράψει την γνώμη μου σε ένα ποστ του Φεβ 2017 (εδώ). Δεν άλλαξε κάτι μέσα μου. Έτσι και αλλιώς πολύ πιθανόν να το δούμε ξανα στο μέλλον όταν κάποια από τις πολιτικές οργανώσεις που υποστήριζε τόσα χρόνια το νεκρανάστησουν (κάποιο Πάσχα κατά προτίμηση).

* Ακόμη δεν ήρθε ο χειμώνας και εγώ αναπολώ το καλοκαίρι. Σκάναρα κάτι αρνητικά από το καλοκαίρι χτες, όλες αυτές οι φωτογραφίες με τον κόσμο να φοράει κοντομάνικα με έκαναν να αναπολώ το καλοκαιράκι.

Αυτά.

Υστερόγραφο: Αυτό το autocorrect θα με τρελάνει ώρες ώρες με τις λέξεις που προβλέπει. Πήγα να γράψω "Σκανάρω" και μου έβγαλε "Σκανδαλίδης". Έλα Παναγία μου, που πάει και τα βρίσκει...
 
Το ΠΑΣΟΚ το ορίτζιναλ είναι εδώ
 

Sunday, October 21, 2018

Το φως του φθινοπώρου

Το πλεονέκτημα του να είσαι φωτογράφος είναι οτι εκτιμάς το φώς.Τελευταία που έχω και το κινητό μαζί μου βγάζω και καμία φωτο.



 Λατρευω αυτό το φως του φθινοπώρου, ζεστό και χαμηλά στον ορίζοντα. Βέβαια η θερμοκρασία βυθίζεται όλο και περισσότερο μέρα με την μέρα. Αύριο θα είναι κοντά στους 7 βαθμούς.