Sunday, March 05, 2017

H εποχή των τειχών

Μετά από πολλή σκέψη, σαν άλλοι Ντόναλντ Τράμπ, αποφασίσαμε να υψώσουμε και εμείς ένα τοίχο μεταξύ του σπιτιού μας και των διπλανών. Οχτώ χρόνια τώρα, ποτέ δεν μας είχε περάσει από το μυαλό, τώρα - με τους διαρκώς μαστουρωμένους και ανισόρροπους γείτονες, αποφασίσαμε ότι είναι αναγκαίο.

Κρίμα που ήρθα έτσι τα πράγματα. Ελπίζουμε ότι δεν θα καθίσουν για πολύ εδώ και ότι επιτέλους θα σταματήσει να μυρίζει κάνναβη όλη η γειτονιά.

Sunday, February 26, 2017

Doris

Somewhere.. over the rainbow
Και στα καλά του καθουμένου, ήρθε η καταιγίδα Ντόρις και μας πήρε και μας σήκωσε. Με ταχύτητα ανέμων κοντά στα 70 χμ/ω η καταιγίδα ξερίζωσε δένδρα, κατέστρεψε φράκτες και σπίτια και μετά από 8 ώρες σταμάτησε έτσι ξαφνικά όπως άρχισε.
Εμείς ήμασταν σχετικά τυχεροί, μόνο ένα σπασμένο πάνελ είχαμε αλλά είναι πίσω από το ένα από τα δύο πεύκα οπότε για να το αλλάξουμε πρέπει να κόψουμε το πεύκο. Σε κάποια φάση αναγκάστηκα να βγώ έξω και να βάλω μια βαριά ξύλινη καρέκλα στο τραμπολίνο γιατί ο αέρας προσπαθουσε να το πετάξει πάνω στον φράκτη μας.
Άλλοι ήταν λιγότερο τυχεροί - στο Wolverhampton μια 29χρονη σκοτώθηκε όταν την χτύπησαν στο κεφάλι ιπτάμενα σκουπίδια. Οι παρα-δίπλα από εμάς έχασαν τον μισό φράκτη που έπεσε πάνω στο αμάξι τους και τους το βούλιαξε στην πόρτα. Δείτε την φωτό για να δείτε τι εννοώ - μια πόρτα στέκεται μόνη της.
Η καταιγίδα άρχισε περίπου στις 7 το πρωί και σταμάτησε στις 3 το απόγευμα. Στο τέλος, μας αποζημίωσε με ένα ωραίο ουράνιο τόξο.....

Ωεω... που ειναι ο φράκτης?

Sunday, February 19, 2017

Κλείνει το Mega

O γνώριμος (στους παλιότερους) ΜΑΧ
Ξεκίνησα να γράφω ένα πόστ σχετικά με το επικείμενο κλείσιμο του ΔΟΛ αλλά στην Ελλάδα της ανάπτυξης, φαίνεται οτι και το Mega πάει για κλείσιμο. Καταλαβαίνω οτι ο κόσμος θα πληρώσει πάλι τα σπασμένα, αυτοί θα μείνουν άνεργοι, οι Ψυχάριδες δεν θα πεινάσουν. Για το κανάλι καθαυτό δεν στεναχωριέμαι, είχε καταντήσει ένα καθεστωτικό ΜΜΕ που έκανε αναίσχυντη προπαγάνδα τα τελευταία χρόνια.

Το 1989 ξαφνικά πνιγήκαμε στα κανάλια. Η τηλεοπτική ξεραϊλα των δύο μόνο καναλιών (ΕΡΤ1 και ΕΡΤ2) έσπασε με την εκπομπή των δορυφορικών καναλιών. Ξαφνικά βλέπαμε τα Γερμανικά SAT-1 και RTL, τα Αγγλικά Super Channel και Sky, το MTV, το Γαλλικό TV5 και τα Ιταλικά RAI-1 και RAI-2. To Αγγλικό Super Channel έγινε γρήγορα το αγαπημένο μου, έπαιζε σειρές όπως το "Τζίνι και η Τζίνι" (I dream of Jeannie) και τον Άγιο (The Saint). Στο SAT-1 έβλεπα τον Τροχό της τύχης να μοιράζει Μάρκα δεξιά και αριστερά. Όλα αυτά τα κανάλια έμοιαζαν έτη φωτός μπροστά από την απαρχαιωμένη ΕΡΤ που έπαιζε διαγγέλματα πολιτικών αρχηγών.

Τον Σεπτέμβρη του 1989 πήγαινα στην πρώτη γυμνασίου, τότε είχαμε την περίεργη συμφωνία μεταξύ του δημοτικού και του γυμνασίου μου που μοιράζονταν το ίδιο κτίριο και μία βδομάδα πηγαίναμε εμείς πρωί και το δημοτικό απόγευμα και την επόμενη βδομάδα το ανάποδο. Θυμάμαι να κάθομαι τα πρωινά που ήμουν απογευματινός μπροστά την τηλεόραση και να βλέπω το επικείμενο νέο κανάλι που έπαιζε συνεχώς μουσικά βίντεο κλιπ (συγκεκριμένα το Αλαλούμ του Δάκη) και μερικά σκετσάκια του ΜΑΧ (βλέπε φωτό). Περίμενα πώς και πώς να ανοίξει.

Και άνοιξε. Και ήταν πρωτοποριακό. Έπαιξε Ελληνικές σειρές που άλλαξαν το ύφος των ελληνικών σειρών που μέχρι εκείνη την εποχή κινούνταν στο γνωστό Δαλιανιδικό στυλ της 'Οδού Ανθέων'. Οι Τρεις Χάριτες, Οι Απαράδεκτοι, Οι Αυθαίρετοι είναι μερικές μόνο από αυτές. Έπαιξε καταξιωμένες ξένες σειρές όπως τους Αντίζηλους, τον Άγιο, το Τζίνι και η Τζίνι και το Κουνγκ Φου - το τελευταίο κάθε Τρίτη απόγευμα. Πολλές φορές όποτε είχαμε κενό στο σχολείο, θα έτρεχα σπίτι να δω λίγο από την σειρά και μετά θα έτρεχα πάλι πίσω στο σχολείο (το οποίο δεν ήταν καθόλου κοντά). Το Mega Channel ήταν με διαφορά το αγαπημένο μου κανάλι, όταν δεν ήμουν έξω για να παίζω, ήμουν μέσα για να βλέπω Mega. Και άλλα κανάλια άνοιξαν μέχρι τότε αλλά για εμένα το Mega ήταν μακράν το καλύτερο.

Αυτό κράτησε για καμιά πενταετία - σιγά σιγά άρχισα να ανακαλύπτω το ραδιόφωνο στα μέσα της δεκαετίας του 90, είχαν έρθει και οι πανελλήνιες και το είχα ρίξει στο διάβασμα. Εκείνη την εποχή είχε έρθει και η ψευτο-γκλαμουριά, Κορομιλάδες, Κωστόπουλοι και Trash TV με αποτέλεσμα να βλέπω όλο και λιγότερη τηλεόραση.  Μετά πέρναγα όλο και λιγότερο χρόνο σπίτι - βόλτες για καφέ, στο ΤΕΙ αργότερα, ήρθε και το στρατιωτικό - στις αρχές του 2000 δεν έβλεπα καθόλου τηλεόραση.
Το 2005, επέστρεψα από ένα Σαββατοκύριακο στην Κωνσταντινούπολη, το Mega έπαιζε ρεπορτάζ από την Κωνσταντινούπολη κατά το οποίο, οι Τούρκοι πανηγύριζαν στους δρόμους σχετικά με κάποιες Τουρκικές παραβιάσεις στο Αιγαίο. Το πρόβλημα ήταν οτι δεν είδα κανέναν τέτοιο πανηγυρισμό, οι φίλοι μου που είναι ευαίσθητοι σε τέτοια θέματα ουδέποτε ανέφεραν τίποτα και με τα πολύ περιορισμένα Τούρκικα που ήξερα τότε, τίποτα δεν πρόσεξα στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. Άρχισα να υποπτεύομαι ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με αυτό το ρεπορτάζ (χρόνια αργότερα ψάρεψα αυτό το λαβράκι από τον Ελληνικό Τύπο) και κάπου άρχισε να πέφτει το Mega στην υπόληψη μου. Ενώ ως παιδί, το δελτίο ειδήσεων του καναλιού ήταν κάτι σαν Ευαγγέλιο (θυμάμαι να λένε οτι σε περίοδο λειψυδρίας, θα βγει ο Χατζηνικολάου στο Mega να μας πεί οτι η Αθήνα ξέμεινε από νερό - οι καμπάνες τότε θα χτυπούσαν πένθιμα) σιγά σιγά είχα αρχίσει να μην τους πιστεύω.

Αργότερα έφυγα από την Ελλάδα και Mega έβλεπα μόνο τις λίγες μέρες που ερχόμουν διακοπές το καλοκαίρι. Συγκεκριμένα, έβλεπα 10 Λεπτά Κήρυγμα (το ίδιο επεισόδιο με τον Κοντογιαννίδη) και Κωνσταντίνου και Ελένης στον ANT-1. Δεν ξανασχολήθηκα με την Ελληνική τηλεόραση. Στην εποχή του δημοψηφίσματος, το Mega έπαιξε μια φαιδρή προπαγάνδα που ακόμα και οι τυφλοί την είδαν. Θαλασσοδάνεια, σπατάλες και κακοδιάχείρηση, κόντρα με τον τσι-ΣΥΡΙΖΑ, όλα αυτά το έφεραν σε αυτό το χάλι. Από το αγαπημένο μου κανάλι είχε καταντήσει μια ανοησία. Δεν θα μου λείψει ως κανάλι αν και θα κρατήσω τον ρόλο που έπαιξε για μένα καθώς μεγάλωνα.

Friday, December 30, 2016

Απολογισμός 2016

Οι σημειώσεις από το πόστ
Άλλο ένα πόστ που έγραψα στην δουλεια και κάθησα και το αντέγραψα σπίτι.
-------------------------------------------------------------------------
To τελευταίο πόστ του χρόνου. Ενός αγχωμένου, με μπόλικες αλλαγές, καυγάδες και ανασφάλειες. Ενός χρόνου που μπήκε στραβά και συνέχισε στραβά μέχρι τέλους.
Ανάλωσα το πρώτο μισό του 2016 καυγαδίζοντας στην δουλειά. Το αφεντικό τρελάθηκε, αποφάσιζε ανισόρροπα, ήρθαν και οι επιθεωρητές και το έκλεισαν το μαγαζί. Τέλος Ιουνίου άλλαξα τελικά δουλειά μετά από 7 χρόνια. Στην καινούργια δουλειά, δεν ήταν και πολύ καλύτερα - εξίσου μπόλικη τρέλα και αρκετοί πελάτες αλλά τουλάχιστον προς το παρών λείπουν οι καυγάδες. Πρόσφατα ανακάλυψα και ένα νέο δρόμο για την δουλειά, μέσα από ένα μικρό αλσύλλιο - κατά τους καλοκαιρινούς μήνες θα είναι ωραία να κόβω δρόμο για την δουλειά.
Το μονοπάτι που λέγαμε...
Τέλη Ιουνίου ήρθε και το Brexit. Οι ανασφάλεια σχετικά με το μέλλον μας έκαναν να ετοιμάσουμε τα χαρτιά μας προκειμένου να αποκτήσουμε κάρτα διαμονής - τελικά αποκτήσαμε και ησυχάσαμε. Οι τιμές στα πάντα αυξήθηκαν, μπόλικες εταιρίες έκλεισαν, τα επιδόματα και τα βοηθήματα κόπηκαν. Βέβαια αυξήθηκαν οι άνεργοι - πολύ κόσμος το μετάνοιωσε, ιδιαίτερα με την κατακόρυφη αύξηση των κρουσμάτων ρατσιστικής βίας. Τα πλεονεκτήματα του Brexit είναι αόρατα αυτή την στιγμή, η λίρα καταποντίστηκε - για να στείλω 75 ευρώ στην Ελλάδα πλήρωσα 10 λίρες παραπάνω απ'οτι πριν την έξοδο.

Είδαμε και 2 σπίτια προκειμένου να αγοράσουμε. Στο ένα δώσαμε πολύ χαμηλή προσφορά και δεν την δεχθήκανε, το άλλο πωλήθηκε πριν κάνουμε καν προσφορά. Τελικά το αναβάλαμε για το 2017, ίσως πάρουμε μια οικονομική ανάσα πρώτα και μετά βλέπουμε. Έχουμε και καινούργιους γείτονες τώρα - πάει ο μπάφος σύννεφο, πολύ πιθανόν να καλλιεργούσαν κιόλας.

Ο καιρός τα δικά του. Το πρώτο μισό του 2016 μας έπνιξε στις βροχές, αργότερα βελτιώθηκε. Το καλοκαίρι ήταν ήπιο, μερικές βδομάδες λιακάδας τις οποίες διαδέχτηκαν συννεφιές και μετά πάλι λιακάδα. Το φθινόπωρο ήταν καλό για φθινόπωρο, χωρίς πολλές βροχές και ο χειμώνας ήπιος. Τις τελευταίες εβδομάδες η θερμοκρασία ανεβοκατέβαινε μεταξύ 10 και -6 βαθμών. Τώρα που τα γράφω αυτό το ποστ στην δουλειά, έξω έχει -5 και λιακάδα.
 
Από τους +10 στους -6
Στα θετικά αυτού του χρόνου ήταν οι διακοπές μας - δυο φορές στην Πολωνία και καλοκαίρι στην Ελλάδα δίπλα στην θάλασσα. Μπόλικες φωτογραφίες και εμπειρίες να θυμόμαστε από έναν κατά τα άλλα δύστροπο χρόνο που φεύγει. Όπως πάντα, ελπίζουμε για ένα καλήτερο χρόνο που έρχεται.

Κλείνω με δύο φωτογραφίες από τα βλαστάρια μας που όλο και μεγαλώνουν.



Sunday, November 13, 2016

Ένα βράδυ χωρίς ηλεκτρικό

Καλά, ένα ολόκληρο πρωί δηλαδή. Την Τρίτη που μας πέρασε, η μισή πόλη βυθίστηκε στο σκοτάδι - τα φώτα στα supermarket έσβησαν, όπως και ο δημοτικός φωτισμός. Είχε μια βαριά συννεφιά και άν και ήταν 9.30 το πρωί, χρειαζόμασταν ακόμη τα φώτα για να βλέπουμε.
Στην δουλειά, όλοι οι διάδρομοι παράμειναν σκοτεινοί, τα δωμάτια με λιγοστό φως που έρχονταν από τον δρόμο - οι ιστορίες για φαντάσματα έδιναν και έπαιρναν (υπάρχει κόσμος που έχει φαντάσματα στο κτίριο μας* ) και αν και τα καλοριφέρ παρέμεναν σβηστά, υπήρχε μια ζεστή ατμόσφαιρα στα γραφεία.

Εκείνο το πρωί, μου ήρθαν στο μυαλό αναμνήσεις από την μεγάλη διακοπή ρεύματος ένα καλοκαίρι περίπου στα μέσα της δεκαετίας του 80, όπου η μισή Ελλάδα είχε μείνει χωρίς ρεύμα για ένα βράδυ. Θυμάμαι τα κεριά που είχαν ανάψει στις γειτονιές καθώς ο κόσμος καθόταν στις αυλές και έτρωγε και εγώ με τους φίλους μας περπατάγαμε και τρέχαμε στα σκοτάδια. Θυμάμαι χαρακτηριστικά να κάθομαι στην διασταύρωση Ανθίμου Γαζή και Χαραυγής και να κοιτάω προς το παλιό δημοτικό σχολείο - το ατέλειωτο σκοτάδι.

Βέβαια δεν ήταν η τελευταία φορά που θυμάμαι να παίζω στο σκοτάδι, στο χωρίο μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του 90, ο δημοτικός φωτισμός έκλεινε μετά τις 10 το βράδυ και πλέον παίζαμε στα σκοτάδια. Στο παλιό σχολείο, στην πλατεία - τα πάντα ήταν μια περιπέτεια - ιδίως η επιστροφή στο σπίτι και το σχεδόν αδύνατο επιχείρημα να αποφύγουμε τα κατσάβραχα, τα αγκάθια και τις λακκούβες καθ οδών για το σπίτι.
Καλές όλες αυτές οι αναμνήσεις που μου ήρθαν στο μυαλό την Τρίτη που μας πέρασε, αλλά υπήρχε ένα πρόβλημα. Η θερμοκρασία έξω ήταν 5 βαθμοί κελσίου, γρήγορα το κτίριο πάγωσε και αυτό, ο κόσμος χωρίς ζεστό καφέ και τσάι άρχισε να κουκουλώνεται με τα μπουφάν του. Τελικά, περίπου στις 2 το μεσημέρι αποφάσισαν να κλείσουν το κτίριο και να επιστρέψουμε σπίτι.
Η διακοπή ρεύματος συνεχίστηκε μέχρι τις 5 το απόγευμα μέχρι που ο πολιτισμός επέστρεψε πάλι σε αυτή την μεριά των Midlands....


* Την ιστορία για τα φαντάσματα στο κτίριο μας μου την διηγήθηκαν δύο ξεχωριστά άτομα. Ένα πρωί που ήρθαν να ανοίξουν το κτίριο, είδαν την φιγούρα ενός άνδρα να περνάει πίσω από την γυάλινη πόρτα του δευτέρου ορόφου. Κανείς δεν τρόμαξε μιας και οι δυο του πίστεψαν ότι ήταν ένας από το προσωπικό που μερικές φορές έρχεται νωρίς. Φυσικά όσο και αν έτρεξαν να τον ρωτήσουν γιατί ήρθε τόσο νωρίς, δεν βρήκαν κανέναν στο κτήριο....

Monday, October 31, 2016

Halloween


Ήρθε και το Halloween - φέτος πρώτη φορά που δεν χρειάστηκε να κάνω καμιά προετοιμασία. Όλα αυτά τα χρόνια, δουλεύοντας στο νοσοκομείο όλο και κάτι είχα να ετοιμάσω.Φέτος το μόνο που έκανα ήταν να φτιάξουμε τις κολοκύθες με τις πιτσιρίκες. Η μέρα ξεκίνησε με κάτι από ταινία του Tim Burton - βαθιά συννεφιά και ομίχλη, ένοιωθα το κρύο στα μούτρα μου. Αργότερα έβαλε λιακάδα αλλά το βράδυ το σκηνικό μυστηρίου επέστρεψε.

Η ομίχλη έπεσε πάλι και κάλυψε την άδεια πόλη. Σήμερα σχόλασα στις 8 το βράδυ - περπάτησα στον δρόμο έξω από την δουλειά. Ένα ασθενοφόρο και δύο τραυματιοφορείς προσπαθούσαν να μαζέψουν κάποιον από τον δρόμο. Περπατούσα μέσα από την ομίχλη μέχρι να πάω να πάρω το αμάξι, είχα παρκάρει 10 λεπτά μακρυά με τα πόδια. Μάσκες και φαντάσματα κρεμασμένα σε όλα τα παράθυρα - με την ομίχλη να πέφτει και περπατώντας στους έρημους δρόμου είχα την εντύπωση οτι όλοι αυτοί οι δαίμονες με παρακολουθούσαν. Έφτασα στο αμάξι.
Φτάνοντας στο αμάξι
Μπήκα και επέστρεψα σπίτι οδηγώντας μέσα από την ομίχλη. Περίεργο, φέτος το ευχαριστήθηκα το Halloween τους...  

Bonus Picture: 
Οι δεσποινίδες επί τω έργω...

 

Sunday, September 04, 2016

Διακοπές τέλος για φέτος

Φασισμός incognito
Hρθε το φθινόπωρο εδώ πάνω, βροχές και συννεφιές από την στιγμή που πατήσαμε το πόδι μας από τις διακοπές. Όπως πάντα, κατά την διάρκεια των διακοπών ήθελα να γράψω ένα σωρό πράγματα για την Ελληνική πραγματικότητα αλλά όπως (επίσης) πάντα τα περισσότερα τα ξέχασα. Αυτά τα λίγα που θυμάμαι τα παραθέτω σε μορφή bullets.



* Ελληνικές θάλασσες
Κάβος
Πήγαμε στο Αυλάκι κανα δυο φορές για το μπανάκι μας - την πρώτη φορά που πήγαμε, είδαμε και μιά ηλικιωμένη να πνίγεται. Τα υπόλοιπα μπανάκια μας τα κάναμε στην Άγιο Γεώργιο στην Εύβοια. Υπέροχη παραλία, να μην υπήρχαν και αυτές οι σαλούφες την τελευταία μέρα - ακόμη καλύτερα. Προσωπικά πιστεύω σέρβιραν και τον καλύτερο καφέ.

* Σπίτι by the sea
Δίπλα στην θάλασσα, ο ύπνος με έπερνε τα βράδυα μέσα σε δύο λεπτά ακούγοντας την θάλασσα. Την παρασκευή το βράδυ, οι διπλανές ταβέρνες έπαιζαν ρεμπέτικα όλη νύχτα. Ο πυ΄ρετός με κράτησε ξύπνιο εκείνη την νύχτα - όταν τελικά με πήρε ο ύπνος - είδα στον ύπνο μου οτι περπατούσα στην Πλάκα και τραγουδούσα Cream.

*Αθάνατη Ελληνική Επαρχία

Δεν καταφέραμε να δούμε κανένα πανηγύρι αλλά μας αποζημίωσαν οι αφίσες που είχαν μείνει στα δέντρα/κολώνες της ΔΕΗ. Καραφλοχαιτάδες και κλαρινογαμπροί, μοντέλες με κοντές δερμάτινες φουστίτσες κρατώντας κλαρίνα. Χειρότερα δεν γίνεται....

*Ιδιωτικότητα;

Έχω κάνει ειδικό πόστ για αυτό αλλά πάντα είχα την απορία, πώς περνάει ο κόσμος τις μέρες του, τον χειμώνα στα μικρά χωριά. Από μικρός προσπαθούσα να καταλάβω πως περνάνε τα παιδιά στο χωριό του πατέρα μου τον χειμώνα - αυτή η απορία μου έχει μείνει. Το ξαναθυμήθηκα όταν είδα τους πρεσβυτέρους να συζητούν στην αυλή του διπλανού σπιτιού.

*Γρίπη

Όπως πάντα, δεν θα ήταν καλοκαιρινές διακοπές για εμάς αν κάποιος δεν αρρώσταινε. Έτσι λοιπόν, και εγώ και η Ολίβια περάσαμε μια γρίπη για το καλό του χρόνου. Φυσικά επιστρατεύθηκαν τα αντιβιοτικά από το συρτάρι χωρίς συνταγή γιατρού.

* Φωτογραφία

Φέτος είναι η 5η χρονιά που έρχομαι στην Ελλάδα χωρίς καμιά διάθεση να βγάλω φωτογραφίες. Δεν έφερα καμιά μηχανή μαζί μου, αν και έβγαλα κανα-δυο φωτός με την ψηφιακή.

*ΕΝΦΙΑ
Μας ήρθε και ο ΈΝΦΙΑ την τελευταία μέρα που ήμασταν Ελλάδα και έδεσε το γλυκό. Τετρακόσια ευρώ για δύο σπίτια που δεν χρησιμοποιώ. Πάλι καλά που η Αγγλική εφορία μας έκανε και μια ανάλογη επιστροφή φόρου και κάπως ισιώσαμε.