Saturday, October 12, 2019

Σεμινάρια ΙΡΤ (και ένα υστερόγραφο)

Παπάρια μάρκετιν...
Δεν περίμενα να γράψω κάτι για αυτά αλλά τελικά θα μου μείνουν αξέχαστα. Το όλο σκηνικό ξεκίνησε στην δουλειά, έρχεται ο καιρός που η εταιρεία θα πρέπει να καταθέσει τις προσφορές της για να της δώσουν εκ νέου το συμβόλαιο και πρέπει να τηρεί κάποιες προϋποθέσεις. Έτσι, ένας αριθμός από εμάς στάλθηκαν για παρεταιρω εκπαίδευση.

Εγώ, άλλη όρεξη δεν είχα αλλά σκέφτηκα κάτσε μην πάει τίποτα στραβά και χάσω την δουλειά μου. Οπότε ζήτησα να με βάλουν στο γκρουπ που έχουν στο Stafford, δέκα λεπτά με τα πόδια από το γραφείο.

Μόλις μας ήρθαν οι ημερομηνίες ανακαλύψαμε ένα πρόβλημα - θα είμαστε σε διακοπές στην Πολωνία. Αμέσως λοιπόν να το αλλάξω - επόμενο training θα είναι στο Leicester. Χωρίς να τα πολυλογώ, το όλο training ήταν καλό - το πήγαινε-έλα όμως εφιάλτης..

 Σιχάθηκα  τα τρένα. Ξύπναγα στις 5 το πρωί για να πάρω το τρένο των 6, να αλλάξω τρένο στο Birmingham και να φτάσω στο Leicester στις 8.30. Τίποτα δεν πήγε σωστά, όλη την βδομάδα η Αγγλία μετατράπηκε σε Ατλαντίδα και τα τρένα σε υποβρύχια. Η Αγγλία με τις βροχές είναι κάτι σαν την Ελλάδα με τις καλοκαιρινές πυρκαγιές - κανείς δεν τις περιμένει. Οι περιοχές τριγύρω από το Leicester πλημμύρισαν και η μόνη τρένογραμμή ελεύθερη μας πήγαινε στο  Leicester (ή στο Birmingham στην επιστροφή) μέσω Σιβηρίας. Τα βράδια επέστρεφα σπίτι στις 8.30 μόνο και μόνο για να κάνω ένα μπάνιο, να φάω και να πέσω ξερός για ύπνο. Την επόμενη μέρα ξύπναγα πάλι στις 5. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, τις τελευταίες δυο ημέρες αρρώστησα με πυρετό. Παρεμπιπτόντως, στο Leicester δεν υπήρχε δρόμος που να περπάτησα και να μην μύριζε μπάφος...

Κάπου στο Leicester...
 Τα πρωινά, το κρύο στις πλατφόρμες του τρένου ήταν αφόρητο - και δεν έχει μπει ο χειμώνας καλά καλά. Επίσης, καθοδόν προς τον σταθμό, χάζευα από τα μισάνοιχτα παράθυρα τον αγουροξυπνημένο κόσμο να ετοιμάζεται για τις δουλειές του. Σου δίνει άλλη εντύπωση η πόλη αυτή την ώρα της ημέρας.

Τέλος πάντων, η διαβολοβδομάδα τελείωσε και αυτό μετράει. Από σήμερα πάλι πίσω στους κανονικούς ρυθμούς μας.
-------------------------

Υστερόγραφο: Βιάστηκα να το γράψω ότι επανερχόμαστε σε κανονικούς ρυθμούς. Την Παρασκευή το πρωί, ξύπνησα με αφόρητους πόνους - λίγες αμφιβολίες άφηνε ότι κάποια πέτρα είχε σκαλώσει στα νεφρά μου. Έτσι λοιπόν πρωί πρωί ήμουν στο νοσοκομείο στο οποίο πέρασα όλο το πρωινό μου.
Καλή η νοσοκόμα αλλά λίγο χασάπης
 Μετά από λίγα ml μορφίνης άρχισα επιτέλους να αισθάνομαι καλύτερα. Με πέρασαν και από τον τομογράφο - αυτό το μηχάνημα σε σχήμα λουκουμά - και μου είπαν ότι ήξερα ήδη: ήταν μια πέτρα. Με φόρτωσαν ένα κουβά φάρμακα και με έστειλαν σπίτι. Όλη μέρα σήμερα παλεύω με τον πονοκέφαλο που σου αφήνει η μορφίνη όταν φεύγει από το σώμα σου. Ήταν τυχερή μέρα όμως, μαζί με την μορφίνη, έφυγε και η πέτρα.
Άλλη μία για το ψηφιδωτό

Sunday, October 06, 2019

Παιδικά Πάρτυ

Βρείτε την Ολίβια
Άλλο ένα παιδικό πάρτυ. Αυτή την φορά σε μια απομακρυσμένη φάρμα στην μέση του πουθενά. Ανάμεσα στα παγώνια, τα πρόβατα και τις αγελάδες, έχουν διαμορφώσει έναν παλιό αχυρώνα σε παιδότοπο. Καλή ως επιχειρηματική ιδέα, βρήκα και ένα τραπέζι και κάθομαι κοντά στο παράθυρο χαζεύοντας την βροχή που πέφτει. Δεν σταμάτησε και καθόλου σήμερα. 

Τα παιδικά πάρτυ είναι μεγάλος μπελάς για μένα. Κάθομαι για δύο ώρες περιμένοντας να τελειώσει. Ομολογουμένως, δεν είμαι ιδιαίτερα κοινωνικός για να πιάσω κουβέντα με άλλους οπότε ή πέρνω κανένα βιβλίο να διαβάσω ή (καλή ώρα όπως τώρα) γράφω κανένα ποστ για το μπλογκ μου.

Το έγραψα σε ένα περσινό ποστ, μας ήρθε φθηνότερα να πάμε στην Πολωνία για σαββατοκύριακο παρά 2 ώρες σε παιδότοπο. Φυσικά όλα αυτά είναι εντελώς διαφορετικά από τα παιδικά πάρτυ της εποχής μας, όπου το πάρτι άρχιζε και τελείωνε με την παράδοση των δώρων και το κόψιμο της τούρτας.

Δύσκολο να αποφύγω την βαρεμάρα σε τέτοιες περιπτώσεις. Για πόσο να κοιτάζω έξω από το παράθυρο; Η βροχή συνεχίζει απτόητη, τα δένδρα και οι καταπράσινοι λόφοι έχουν χαθεί πίσω από την βροχή που δεν σου επιτρέπει να δεις μακρύτερα από 100 μέτρα, τα χωράφια έχουν μετατραπεί σε λασπότοπους και τα ζώα έχουν επιστρέψει στα υπόστεγα τούς. Κοιτάζω κανένα ποστ στα sites φωτογραφίας που παρακολουθώ αλλά και εκεί τίποτα νεότερο. Τυπικό κυριακάτικο απόγευμα εδώ πάνω, τίποτα το ενδιαφέρον.

Και ξαφνικά, αυτή την ατελείωτη βαρεμάρα θα την διαδεχθεί η ξέφρενη Δευτέρα. Άλλη μια βδομάδα σεμινάρια στο Leicester - ξυπνάω στο 5 το πρωί, το τρένο φεύγει στις 6, σχολάω στις 5 το απόγευμα και επιστρέφω στις 7 το βράδυ. Και μετά Σάββατο πάλι. Και Κυριακή σε κανέναν παιδότοπο. 

Υστερόγραφο: τουλάχιστον καβατζώσαμε από ένα παγωτό ο καθένας..

Sunday, September 29, 2019

Δελτίο Ειδήσεων

Σε περίπτωση σεισμου...
Ας δούμε αναλυτικά τις τελευταίες εξελίξεις.

ΕΣΩΤΕΡΙΚΉ ΕΠΙΚΑΙΡΌΤΗΤΑ
- Ξεκίνησε και φέτος το πανεπιστήμιο. Κάθε Πέμπτη πλέον. Δεν παραπονιέμαι, μου αρέσει, αισθάνομαι πιτσιρικάς παλι. Επίσης μου δίνει μια αίσθηση ότι κάνω κάτι χρήσιμο και σημαντικό, αυτό το αίσθημα (με εξαίρεση όταν βλέπω τους ασθενείς μου) δυστυχώς το έχω χάσει εδώ και πολύ καιρό στην καθημερινή μου δουλειά.  Σύντομα αρχίζουν και τα σεμινάρια IPT - ομολογουμένως δεν ανυπομονώ για αυτά, δεν είναι κάτι που με ενδιαφέρει και θα μου πάρει ένα χρόνο μέχρι να το τελειώσω. Με τον έτσι και αλλιώς περιορισμένο χρόνο μου προστέθηκε και αυτό. 
Σε γενικές γραμμές, ο Σεπτέμβρης ήταν ένας ακατάστατος μήνας με πολλές αποφάσεις που περίμεναν να παρθούν για τον υπόλοιπο χρόνο. Του χρόνου τον Αύγουστο θα ξέρω κατά πόσο θα συνεχίσω με όλες αυτές τις δραστηριότητες (από εργασιακής άποψης) μιας και μέχρι τότε θα ξέρουμε σε ποιο βαθμό θα μας έχει επηρεάσει και το Brexit.

ΔΙΕΘΝΉΣ ΕΠΙΚΑΙΡΌΤΗΤΑ
- Βάρεσε κανόνι η Thomas Cook, πριν λίγους μήνες κατέβασε ρολά και η Debenhams. Χιλιάδες άνθρωποι άνεργοι, δεκάδες χιλιάδες εγκλωβισμένοι στο εξωτερικό. Με το Brexit να πλησιάζει το μόνο πράγμα που θα μπορεί να πετάει στο εξωτερικό χωρίς προβλήματα θα είναι οι χήνες που πάνε στην Αφρική.  Στο κέντρο του Stafford έκλεισαν τα υποκαταστήματα και των δύο εταιρειών, το κέντρο πλέον μοιάζει με έρημη πόλη σε σπαγγέτι γουέστερν.

ΟΙΚΟΝΟΜΊΑ
- Είναι αυτή η εποχή που το ελληνικό δημόσιο μου ζητά να πληρώνω τον Γαμω-ΕΝΦΙΑ. Φέτος τουλάχιστον ήρθε μειωμένος. 

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΈΣ ΕΙΔΉΣΕΙΣ
- Έφυγε ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας - αυτό το ξέρουν όλοι. Οι φωτογραφό-φίλοι έχασαν και τον Robert Frank την προηγούμενη εβδομάδα. Με το έργο του επηρέασε γενιές και γενιές φωτογράφων από την δεκαετία του '50 και μετά. Αφήνει πίσω του το μεγαλειώδες λεύκωμα "The Americans" το οποίο θα επηρεάζει γενιές φωτογράφων για πολλές δεκαετίες ακόμη.

ΑΘΛΗΤΙΚΆ
- Τον αθλητικογράφο τον έχω απολύσει εδώ και πολλά χρόνια.

ΔΙΑΣΚΈΔΑΣΗ
- Μπόλικη. Τις Δευτέρες επιστρέφω σπίτι στις 9 το βράδυ, τις Πέμπτες στις 10, στις Παρασκευές τρέχω την Δάφνη για γυμναστική και το Σάββατο για κολύμπι. Τρίτες και Τετάρτες είμαι τυχερός και επιστρέφω στις 6 το απόγευμα. Μόνη μου χαρά τα κυριακάτικα παζάρια αν και ο καιρός τελευταία δεν τα επιτρέπει να συμβούν.

Ο ΚΑΙΡΌΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΓΡΌΤΕΣ
- Κυριακή ξημερώματα μας έκανε έναν κατακλυσμό που είχαμε χρόνια να δούμε. Άστραφτε και μπουμπούνιζε για ώρες. Με εξαίρεση αυτή την μπόρα ο καιρός ήταν ζεστός για τέλη Σεπτεμβρίου. Την προηγούμενη εβδομάδα είχε 20 βαθμούς αν και πλέον έπεσε στους 12 και άρχισαν τα πρωτοβρόχια.

Σας ευχαριστούμε πολύ που μας παρακολουθήσατε. Καληνύχτα.

Sunday, September 15, 2019

Τροφοσυλλέκτες

ένα κιλό βατόμουρα
Εδώ πάνω έχει έρθει το φθινόπωρο. Κρύο το πρωί και το βράδυ η γνωστή μυρωδιά από λέβητες που άρχισαν σιγά σιγά να επιστρατεύονται. Την ημέρα οι θερμοκρασίες δεν ανεβαίνουν πάνω από τους 15οC. Εγώ άρχισα τις κλασικές φθινοπωρινές εργασίες όπως το να καθαρίζω τις αποχετεύσεις γύρω από το σπίτι - σε λίγο θα αρχίσουν οι βροχές και δεν έχω καμία όρεξη να δω το γκαράζ πλημμυρισμένο. Επισης πρέπει να βάλω αεροστόπ στα παράθυρα και την πόρτα του γκαράζ.

Αυτή την εποχή έχουμε αρχίσει και μαζεύουμε τους καλοκαιρινούς καρπούς. Τα μήλα στις τριγύρω μηλιές είναι έτοιμα, θα τα μαζέψουμε και θα τα βράσουμε κάνοντας τα μους. Έχουμε μαζέψει κάμποσα κιλά βατόμουρα και 3 κιλά φουντούκια. Τα βατόμουρα συνήθως καταλήγουν να γίνουν μαρμελάδα, με τα φουντούκια συνήθως κοπανάμε τα χέρια μας με το σφυρί. Δεν χρειάζεται να πω πόσα ραδίκια έχουμε μαζέψει, η Δάφνη και η Ολίβια έχουν γίνει έξπερ. 
Τρία κιλά φουντούκια
 Φυσικά μόνο εμείς και κάτι Ρουμάνοι τα μαζεύουμε. Οι περαστικοί μας κοιτάνε με απορία - γιατί κάποιος να μαζέψει τζάμπα ένα κιλό βατόμουρα όταν μπορεί να τα αγοράσει για £10? Εμείς αντιθέτως δεν καταλαβαίνουμε γιατί κάποιος να πάει να τα αγοράσει όταν είναι τζάμπα σε όλα τα χωράφια και τις γειτονιές.

Βέβαια οι παλιότερες γενιές συμμερίζονται την λογική μας. Την δεκαετία του '50 με την Βρετανία να αγοράζει φαγητό με το δελτίο, η αγγλική κυβέρνηση εξέδωσε ένα βιβλίο ονόματι "Food for free". Το βιβλίο αυτό το ανακάλυψαν ξανά οι γενιές των hippies τις δεκαετίες του 60 και 70 οπότε οι μεγαλύτεροι από εμάς ξέρουν πού να βρουν φαγητό τζάμπα.
Τα μήλα από την μηλιά δίπλα στον δρόμο
Βέβαια στην εποχή της αφθονίας, πολύς κόσμος δεν θα διανοηθεί να κόψει ένα μήλο από την μηλιά για να το φάει. Ελάχιστοι θα μπουν στον κόπο που μπαίνουμε εμείς. Παρόλα αυτά για μας είναι μια από τις φθινοπωρινές μας συνήθειες, μαζί με το να καθαρίζουμε τις αποχετεύσεις....

Sunday, September 08, 2019

Καλοκαιρινές Διακοπές 2019

Η λίμνη Lipno
Με αυτά και μ'αυτά ήρθαν και οι καλοκαιρινές μας διακοπές. Ο καιρός ήταν υπέροχος, ο κόσμος ακόμη στις αυλές και τους κήπους τους, οι αγρότες θέρισαν τα χωράφια τους και τα ερωτευμένα ζευγαράκια έκοβαν τις βόλτες τους στα ηλιόλουστα στενά της παλιάς πόλης του Πόζναν. Εγώ σε μια κρίση φωτογραφικής δημιουργικότητας πήγα δύο πρωινά σερί για φωτογραφίες στην παλιά πόλη τα οποία και ευχαριστήθηκα ιδιαιτέρως.

Περιμενοντας στην παλιά πόλη...
Το καλοκαίρι ακόμη καλά κρατεί εδώ πάνω. Οι συγγενείς αποφάσισαν ότι ο καιρός σηκώνει πάρτι, μια ιδέα με την οποία συμφώνησα απολύτως. Τα πάρτυ τα διαδέχθηκε μια βόλτα στον διπλανή λίμνη προς αναζήτηση λίγης δροσιάς, ένα ταξιδάκι στη μικρή πόλη του Obrzyczko για να δούμε τους λοιπούς συγγενείς και άλλη μια φωτογραφική εξόρμηση για να τελειώσω το φιλμ και να φάω του σκασμού τα τοπικά εδέσματα πριν επιστρέψω στο θλιβερό UK. Σε γενικές γραμμές, οι μέρες μας πέρασαν με τεμπέλικους ρυθμούς, αρκετό παγωτό και μπόλικη μπυρίτσα το βραδάκι.

Όχι θα μου ξέφευγε...
Σιγά σιγά οι 11 μέρες διακοπών τελείωσαν. Η φθινοπωρινή αύρα άρχισε να φυσά τα βραδάκια κάνοντας τους καθιερωμένους βραδινούς περιπάτους όλο και πιο σύντομους, τα σύννεφα έφεραν τα πρώτα μπουμπουνητά και τα πρωτοβρόχια και την τελευταία μέρα του καλοκαιριού (31 Αυγούστου) επιβιβαστήκαμε στο αεροπλάνο με προορισμό το απαίσιο αεροδρόμιο του Liverpool. Οι επόμενες διακοπές μας είναι προγραμματισμένες για την τελευταία βδομάδα τού Οκτωβρίου εν μέσω Brexit (αν γίνει...).
Τα ερωτευμένα ζευγαράκια του Πόζναν
Υστερόγραφα: 
* Η καθιερωμένη μας βραδινή βόλτα έχει καταλήξει να είναι 6.5 χιλιόμετρα, μας πέρνει μιάμιση ώρα για να την κάνουμε. Αρχικά ξεκίνησε ως μια βόλτα έως το κοντινό σούπερ μάρκετ για να κάνουμε ψώνια καθώς τα μικρά κοιμόντουσαν.  Πλέον έχουμε καταλήξει να περπατάμε το μισό Lubon. Εξίμισι χιλιόμετρα είναι αρκετά για μένα, ιδίως αν τα περπατάς κάθε βράδυ.

* Τα πιτσιρίκια αρχίζουν να αρέσκονται στην ιδέα της ανεξαρτησίας. Κάθε μέρα πηγαίνουν μόνα τους στο διπλανό πάρκο για να παίξουν. Η εγκληματικότητα στο Lubon είναι ανύπαρκτη, στους δρόμους παίζουν παιδιά κάθε ηλικίας και ουδείς γονιός αναρωτιέται που βρίσκεται το παιδί του (θυμίζει Λιόσια της δεκαετίας '85-'95). Μεγάλη διαφορά από την Αγγλία στην οποία οι απαγωγές ανηλίκων και τα μαχαιρώματα πάνε σύννεφο. Επίσης οι πόρτες των σπιτιών παραμένουν ξεκλείδωτες - σε μία ευημερούσα κοινωνία δεν υπάρχει η ανάγκη για να κλέψεις.
Στην Εκκλησία της Fara Poznanska
* Η Fara Poznanska είναι μια μεγάλη γοτθικού ρυθμού εκκλησία στο κέντρο του Πόζναν. Την επισκέπτομαι σε κάθε φωτογραφική εξόρμηση γιατί εκεί βρίσκω κάθε λογής ανθρώπους και φωτογραφικές ευκαιρίες. Φέτος πέτυχα ένα φεστιβάλ εκκλησιαστικής μουσικής. Έπαιζε Σοπέν και Μπάχ, το πελώριο εκκλησιαστικό όργανο ακουγόταν μέχρι και έξω από την εκκλησία προσελκύοντας περαστικούς. Σε ένα από τα στασίδια, μια ηλικιωμένη κοιμήθηκε κατά την διάρκεια της προσευχής της. Την πλησίασα όσο πιο ήσυχα μπορούσα και έβγαλα αυτή την φωτογραφία. 

Click για μεγαλύτερη
* Σε μια από τις βόλτες μου στην πόλη του Πόζναν, έπεσα πάνω σε ένα γάμο. Το ζευγάρι πήγε στο δημαρχείο για να παντρευτεί και αργότερα περπάτησε στην παλιά πόλη για τις καθιερωμένες φωτογραφίες. Τέλεια φωτογραφική ευκαιρία και για εμένα, σκέφτηκα. Παρόλα αυτά το να τους φωτογραφήσω αποδείχθηκε πιο δύσκολο από όσο νόμιζα, η νύφη με πήρε χαμπάρι και τελικά το νιόπαντρο ζευγάρι και ο φωτογράφος μαζί με πήραν στο κυνήγι. Ιδού η μόνη φωτογραφία που κατάφερα να βγάλω.

Paparazzi....
 * Την λίμνη Lipno την έχω αναφέρει σε προηγούμενα καλοκαιρινά ποστς. Είναι 7.5κμ δυτικά του Lubon και είναι αρκετά δημοφιλής στην περιοχή. Έχουν αρχίσει και την εκμεταλλεύονται καλύτερα, φέτος έβαλαν τουαλέτες. Βέβαια την λίμνη έχουν αρχίσει και την εκμεταλλεύονται και οι τριγύρω κάτοικοι, αντί να παρκάρεις στο δημοτικό πάρκινγκ, παρκάρεις στην αυλή του διπλανού σπιτιού με τα μισά λεφτά. Και τι αυλή φίλε (δες φωτό), και στη άκρη του κήπου σου μια μικρή πόρτα να οδηγεί στην λίμνη.
Και όμως είναι η αυλή κάποιου

* Οι χρηματοδοτήσεις της ΕΕ καλά ρέουν σε αυτή την χώρα του ευρωπαϊκού βορρά. Οι περισσότερες πόλεις στην Πολωνία περνούν μια εποχή ανάπλασης με σκοπό να προσελκύσουν τουρίστες. Πολύ διαφορετικά από την ελληνική πραγματικότητα στην οποία τα χρήματα ξοδεύονται σε μίζες, υποβρύχια που βυθίζονται και δεν αναδύονται ξανά, δομημένα ομόλογα και φούσκες χρηματιστηρίου και γενικά πάσης φύσεως αρπαχτές, κουμπαριές και Μ.Κ.Ο. 
Και φυσικά η πολωνική προσέγγιση αποδίδει καλύτερα: το κέντρο του Πόζναν είναι τίγκα στα τουριστικά γκρουπ - από Ρώσους και Κινέζους μέχρι Γερμανούς, Ισπανούς και έναν Έλληνα που τους βγάζει φωτογραφίες.
Πορτραίτο Γερμανίδας τουρίστριας
 * Κατά την επίσκεψη μας στη μικρή πόλη του Obrzyczko αποφασίσαμε να κάτσουμε κάπου να φάμε. Τότε παρατηρήσαμε ότι τα περισσότερα μαγαζιά έχουν βάλει λουκέτο. Οι γηραιότεροι διαμαρτύρονται ότι δεν υπάρχει τίποτα πλέον πού να μπορέσει να κρατήσει τους νέους οι οποίοι έχουν αρχίσει να μετακομίζουν στις τριγύρω πόλεις.  Στον γυρισμό σταματήσαμε σε ένα εστιατόριο επί της επαρχιακής οδού. Ιδού η παραγγελία μας. Δείτε το σνίτσελ, είναι μεγαλύτερο από το πιάτο της Ιβόνας. Εγώ πήρα μια μερίδα παϊδάκια. Για όλα αυτά πληρώσαμε £20. 
Φάτε κόσμε
* H Ολίβια έκανε για πρώτη φορά όλο το μονόζυγο στην παιδική χαρά. Είπαμε να βγάλουμε και ένα βίντεο για να το θυμόμαστε.

Thursday, August 15, 2019

Ταξιδάκι στο Λονδίνο Νο2

Οι προμήθειες μου για την ημέρα
Το δώρο μου για την γιορτή μου. Πλέον τα δώρα "φιδάκι-γκρινιάρης-ρουλέτα" δεν έχουν ιδιαίτερη πέραση οπότε σκέφτηκα ότι θα ήταν καλύτερα αν αγόραζα ένα φτηνό εισιτήριο για το Λονδίνο για να πάω να βγάλω φωτογραφίες. Δεκαέξι λίρες αργότερα είχα το εισιτήριο στο χέρι (βασικά το είχα στο email).

Όπως έγραψα κάνα δυο ποστς πριν, τα φθηνότερα εισιτήρια είναι όταν φεύγεις νωρίς το πρωί. Είχα τρένο στις 6 με ώρα άφιξης τις 8. Πλέον καταλαβένεις ότι το φθινόπωρο πλησιάζει εδώ πάνω, νωρίς το πρωί έπρεπε να φορέσω την ζακέτα μου και το ψιλό μπουφάν μου. Ερημιά στο Stafford εκείνη την ώρα της ημέρας, πουθενά κόσμος και το μόνο αυτοκίνητο στους δρόμους ήταν το δικό μου.

Άστεγος στην εκκλησία του St Martin's
(Click για μεγαλύτερη)
Αναρωτιέμαι αν οι εταιρείες έχουν κέρδος από το να βάζουν τρένα αυτή την ώρα της ημέρας. Μέχρι και το Milton Keynes ήμουν μόνος μου στο βαγόνι. Μετά μπήκε και μια σχολική τάξη η οποία πήγαινε κάπου διακοπές - πόσο καλή φάση, μου θύμισε την πενταήμερη μας στην Κρήτη. Τότε είχαμε ραντεβού στις 1 τα μεσάνυχτα στο σχολείο μιας και η πτήση μας ήταν νωρίς το πρωί. Από τότε έχουν περάσει 24 χρόνια!!!
 
Στις τουαλέτες της Εθνικής πινακοθήκης
(Click για μεγαλύτερη)
 Το Λονδίνο έμοιαζε κοιμισμένο και ήσυχο όταν έφτασα, τους δρόμους τους έδερναν τα πάσης λογής σκουπίδια που ο δυνατός αέρας τα έσερνε από εδώ και από εκεί. Εγώ κατευθύνθηκα πεζός από το Euston στην Trafalgar Square. Καθοδόν η πόλη άρχισε να ξυπνά και να γίνεται πιο πολύβουη. Σιγά σιγά και η Trafalgar Square γέμισε από τουρίστες οι οποίοι επιδόθηκαν στις καθιερωμένες selfies.
 
Δύο φίλες συναντήθηκαν στον δρόμο.
(Click για μεγαλύτερη)
Πέρασα κοντά στις 2 ώρες στην παρακείμενη περιοχή. Αργότερα ανηφόρισα για το Regent's park και όταν τα πόδια μου άρχισαν να αρνούνται να με γυρωφέρνουν, έκατσα και έφαγα το κολατσιό μου. Παρεμπιπτόντως, στο πάρκο υπάρχει μια διαρκής έκθεση γλυπτών, μερικά από τα οποία είναι καλά. Άλλα πάλι είναι σαν να τα έφτιαξε ενήλικας με μυαλό πεντάχρονου.
 
Καθοδόν για το Soho.
(Click για μεγαλύτερη)
 Αφού έφαγα και καρδάμωσα κατευθύνθηκα προς το πολυσύχναστο (και ελαφρώς υπερτιμημένο) Soho. Στην Leicester Square γινόταν το αδιαχώρητο - έβγαλα μερικές φωτογραφίες, άκουσα κάμποσα "fuck you" και από εκεί πάλι για την Trafalgar Square πριν τα πόδια μου τα παίξουν εντελώς και μουλαρώσουν. Περπατούσα ήδη 6 ώρες.
 
Γυναικοπαρέα στο Soho.
(Click για μεγαλύτερη)
 Η επιστροφή δυστυχώς δεν ήταν χωρίς τα προβλήματα της. Ο δυνατός αέρας ξερίζωσε δένδρα και τα έριξε κατά μήκος του σιδηροδρομικού δικτύου. Το τρένο από τον σταθμό του Euston σταμάτησε στο Lichfield και από εκεί άλλο τρένο μας πήγε στο κεντρικό σταθμό του Birmingham και από εκεί άλλο τρένο με πήγε στο Stafford. Από εκεί που ήταν να φτάσω σπίτι στις 4.30 έφτασα στις 7 το απόγευμα. Από εκεί κατευθείαν στο σπίτι για να εμφανίσω τα φιλμ.
 
Πορτραίτο γυναίκας.
(Click για μεγαλύτερη)
Τώρα έχουμε άλλο ένα ταξιδάκι στην Πολωνία την άλλη βδομάδα. Να πάμε να ξεκουραστούμε λιγάκι και να δούμε την υπόλοιπη οικογένεια. Και επειδή μαζί με τον βασιλικό ποτίζεται και η γλάστρα, να βγάλουμε και καμιά φωτογραφία....
 
 

Monday, August 12, 2019

Στον Σκοτεινό Θάλαμο

Ο σκοτεινός μου θάλαμος
Τον τελευταίο καιρό μας κάνει κάτι ωραίες ζεστές βραδιές. Όταν βάζω τα μικρά για ύπνο, την περνάω στην αυλή για καμία ώρα μέχρι να νυστάξω και εγώ και να την πέσω για ύπνο. Μάλιστα επειδή ο καιρός τραβάει και μπυρίτσα καβάτζωσα μια από ένα συνάδελφο της Ιβόνας που τις φτιάχνει μόνος του. Έτσι είναι τα χόμπι, καταναλώνουν χρόνο και χρήμα αλλά μετά απολαμβάνουμε τους καρπούς των κόπων μας.

Σπιτική μπύρα
Και μιλώντας για χόμπι, εντύπωση μου κάνει ότι δεν έχω γράψει τίποτα για τον σκοτεινό θάλαμο που έστεισα σπίτι. Είναι η δεύτερη χρονιά που τον έχω αλλά δυστυχώς επειδή είναι στο γκαράζ μπορώ να τον λειτουργώ μόνο όταν έχει καλό καιρό ειδάλλως τα χημικά κρυώνουν και δεν εμφανίζουν καλά. 
Με τα πρόθυμα μοντάλα μου
Χρόνια ήθελα να φτιάξω ένα σκοτεινό θάλαμο. Πρώτη φορά που εκτύπωσα εκεί ήταν τον χειμώνα του 1996 σε κάτι επιμορφωτικά σεμινάρια του δήμου στο πολιτιστικό κέντρο στον Άγιο Φανούριο. Τέλος πάντων, το έχω γράψει εδώ σε ενα ποστ του 2007, δεν τελείωσε καλά εκείνο το σεμινάριο αλλά μου έμεινε ο καημός να φτιάξω κάποτε ένα θάλαμο και να εκτυπώνω τις φωτογραφίες μου.

Πέρυσι, περνώντας έξω από ένα μαγαζί μεταχειρισμένων ειδών, είδα ένα μεγένθυτή για £8. Αποφάσισα ότι δεν πρόκειται να βρω άλλη τέτοια ευκαιρία οπότε και τον αγόρασα. Πήρα και ότι άλλο χρειαζόμουν και ξεκίνησα να εκτυπώνω.
Μια από τις εκτυπώσεις
Μεγάλη τέχνη η εκτύπωση. Από όλες τις φωτογραφικές τέχνες η εκτύπωση είναι η πιο δύσκολη. Γι'αυτό και ο τίτλος του "Master printer" δίνεται φειδωλά και σε πολύ λίγους. Εγώ έμαθα την απλή split grade printing και ακόμη και με αυτή δεν έχω καταφέρει να εκτυπώσω όσο καλά θα ήθελα. Παρόλα αυτά, η ευχαρίστηση να είμαι στο σκοτεινό μου θάλαμο για ώρες, ακούγοντας μουσική και εκτυπώνοντας είναι ασύγκριτη. 
Από τις αγαπημένες μου φωτογραφίες
Για φέτος όμως τέλος. Έμεινα από χημικά και χαρτί. Του χρόνου πάλι.