Friday, May 11, 2018

Μερικά ψέματα απ'τα παλιά.

Άλλο ένα ψεματάκι
Πολυγραφότατος τελευταία, μπόλικος χρόνος στα χέρια μου μιας και ο κακός καιρός κρατάει τους πελάτες μακριά από την εταιρεία. Καθοδόν για τη δουλειά άκουσα στις ειδήσεις για το σκάνδαλο της Windrush Generation και τα ψέματα που η παρούσα κυβέρνηση είπε στην βουλή. Σκέφτηκα, δεν κάνω και εγώ ένα ποστ με τα μεγαλύτερα ψέματα της παιδικής μου ηλικίας;
Έτσι λοιπόν το ΤΟΡ 10 περιλαμβάνει:

10) Ο τραγουδιστής των Pavlov's Dog αυτοκτόνησε επειδή είχε γυναικεία φωνη.
- Μια χαρά είναι ο άνθρωπος, ζει και βασιλεύει, γράφει και τραγούδια.

9) Αν βάλεις λουλούδια από τον επιτάφιο κάτω από το μαξιλάρι σου, θα ονειρευτείς αυτόν/αυτή που θα παντρευτείς.
- Ουδέποτε είδα την Ιβόνα στον ύπνο μου. Αντιθέτως ονειρεύτηκα αυτοκίνητα, μπάλες του μπάσκετ, κάλτσες, παπούτσια....

8) Αν μετράς τα άστρα, βγάζεις καντήλες.
- Τοσες φορές που τα έχω μετρήσει θα ήμουν μια πελώρια κινούμενη καντήλα.

7)To stairway to heaven γράφτηκε για τη γυναίκα του Robert Plant που πέθανε.

- Μια χαρά είναι η γυναίκα.

6) Οποίος χάνει στα λεφτά κερδίσει στην αγάπη.
- Γι'αυτό έχουν μείνει όλοι οι εκατομμυριούχοι ανύπαντροι.

5) Αν παίζαμε στο παλιό ρέμα της γειτονιάς, θα κολλάγαμε ηπατίτιδα.
-Δεν έχω ιδέα πως ξεκίνησε αυτή η φήμη αλλά για κάμποσο καιρό ήταν ιδιαίτερα διαδεδομένη στην γειτονιά μας. Μέχρι που μπαζώσαν το ρέμα και τη ηπατίτιδα παρέα.

4) Αν κατουρήσεις σε ένα δένδρο/λουλούδι, θα μαραθεί.

- Δεν ισχύει, αν μη τι άλλο όλα τα χωράφια που παίζαμε μπάλα ήταν πάντα τίγκα στις τσουκνίδες.

3) Ο Θέμης που κλώτσαγε τις μπάλες μας στις τριγύρω ταράτσες έπαιζε στον ΠΑΟΚ.

- Αδύνατον. Πάντα φορούσε τις φόρμες που φόραγαν στις οικοδομές, ήταν πάντα λερωμένος από τσιμέντο και ο ΠΑΟΚ είναι στην Θεσσαλονίκη, όχι στη Αθήνα.

2) Αν καθίσεις μέχρι τις 12 το βράδυ μπροστά σε ένα καθρέφτη και πεις το 'Πατερ ημών' ανάποδα, ο διάβολος θα εμφανιστεί στον καθρέφτη.
-Αν το κάνεις αυτό, μάλλον το άλλο πρωί θα μετανιώσεις που δεν πήγες για ύπνο νωρίτερα.

1) Στο τραγούδι 'Child in time' των Deep Purple από την συναυλία τους στην Ιαπωνία (Made in Japan) ακούγεται ένας ήχος. Είναι πυροβολισμός από κάποιον που αυτοκτόνησε.
- Το μεγαλύτερο ψέμα της παιδικής μου ηλικίας, κάτι το οποίο το πίστευα μέχρι και πριν από κάνα δυο χρόνια μέχρι που είδα ένα ντοκιμαντέρ στο BBC 4 για την ζωή των Deep Purple. Φυσικά αναφέρθηκε και στην εν λόγω συναυλία και φυσικά τίποτα τέτοιο δεν συνέβη. Τώρα τι είναι αυτός ο ήχος, άγνωστο...

Τώρα βέβαια αυτά δεν ήταν τα μόνα ψέματα που μας είπαν όταν ήμασταν παιδιά (για όλα αυτά θα γράφαμε εγκυκλοπαίδειες) αλλά αυτά μου ήρθαν στο μυαλό τώρα.

Monday, April 30, 2018

Ιστορία από το ντιβάνι

Φωτογραφία από το internet
Τον ξύπνησε η βροχή στο παράθυρο και ο αέρας. Κάθισε για λίγο στο κρεβάτι κοιτώντας τα πάντα τριγύρω του να έχουν βυθιστεί σε ένα απέραντο γκρίζο. Με τα πολλά πολλά σηκώθηκε να πάει για το πρωινό του στην ρεσεψιόν του ξενοδοχείου, ομελέτες, λουκάνικα, τοστ, όλα λιγότερο γευστικά από όσο ακούγεται. 

Τρώγοντας του ήρθε στο μυαλό η χτεσινή συζήτηση με τους θείους του. Είχε έρθει σε αυτά τα μέρη με την δουλειά του μετά από πολλά χρόνια, τώρα πια στα μέσα της πέμπτης δεκαετίας του και με τους συγγενείς του να είναι ηλικιωμένοι, έκατσε μια μέρα παραπάνω για να τους δει. Οι παιδικές κατασκηνώσεις δίπλα στην λίμνη θα ισοπεδώνονταν και μετατρέπονταν σε εμπορικό κέντρο, αυτά ήταν τα νέα που έμαθε.

Πώς είναι δυνατόν, είναι στην μέση του πουθενά. Και αυτόν τί τον νοιάζει, έχει να πάει εκεί από μικρό παιδί, δεκαετία του 70, όταν το καθεστώς τους έστειλε στις κατασκηνώσεις για να μπορούν οι γονείς να δουλέψουν. Και έχει να χρησιμοποιηθεί από το 1990 που έκλεισαν. Τι τον ένοιαζε; Και όμως τον ένοιαζε πολύ, ήθελε να πάει άλλη μια φορά να το δει. Δίπλα ήταν, μισή ώρα δρόμος, θα επέστρεφε σπίτι του αύριο.

Τον αυτοκινητόδρομο τον διαδέχθηκε ο μικρότερος επαρχιακός δρόμος. Σταμάτησε απέναντι από το παλιό νεκροταφείο της μικρής κωμόπολης, έπρεπε να αφήσει το αμάξι εκεί και να συνεχίσει με τα πόδια μιας και ο δρόμος που περνά μέσα από το δάσος είναι ακατάλληλος για το αμάξι του. Το μικρό επαρχιακό δρόμο τον διαδέχθηκε ο χωματόδρομος με τα πρώτα δένδρα του δάσους να φαίνονται στον ορίζοντα. 

Χωμένο μέσα στα δένδρα και την οργιάζουσα βλάστηση, μερικά ερείπια σπιτιών. Δεν το έλεγες χωριό, σκορποχώρι ήταν, μερικές φάρμες που πριν τον πόλεμο είχαν ζωή αλλά όταν ο ίδιος ερχόταν εδώ την δεκαετία του 70 είχε αρχίσει ήδη να παρακμάζει και να εγκαταλείπεται. Το μεγάλο σπίτι δίπλα στον δρόμο, με την ξύλινη οροφή και το άγαλμα της Παναγίας στην αυλή (που για χρόνια νόμιζε ότι ήταν εκκλησία αν και τελικά ο ιδιοκτήτης του ήταν απλά πολύ θεοσεβούμενος) είχε σχεδόν καταρρεύσει και αυτό και οι κισσοί είχαν πια καλύψει το μικρό άγαλμα. Πουθενά ψυχή, μονάχα ησυχία. Το μισό ερειπωμένο χωριό του έδωσε μια ιδέα ποσό καιρό είχε να έρθει εδώ. Περπατούσε και κοιτούσε πίσω του μέχρι που το χωριό έπαψε πια να φαίνεται μετά την στροφή του δρόμου.

Η πρωινή βροχή είχε από ώρα σταματήσει αλλά οι δρόμοι ήταν βουτηγμένοι στην λάσπη πλέον. Περπατώντας με προσοχή άρχισε να φαίνεται η πόρτα που οδηγούσε στη πρώην κατασκήνωση. Οι θάμνοι είχαν θεριέψει, οι φράκτες διαλυμένοι και ο δρόμος είχε πλέον κρυφτεί κάτω από τα χόρτα. Την μικρή ανηφόρα την διαδέχθηκε η απότομη κατηφόρα (όπως ακριβώς το θυμόταν).

*(Είναι λίγο δύσκολο να το περιγράψω ακριβώς - ο δρόμος που ξεκινά από την πύλη και καταλήγει στην λίμνη είναι μια διαδοχή από ανηφόρες, κατηφόρες και στροφές, δεξιά και αριστερά υπήρχαν οι ξύλινες καλύβες που κοιμόντουσαν τα παιδιά αλλά τώρα τίποτα από αυτά δεν είναι ορατά)*

Το τέλος του δρόμου κατέληγε στο κεντρικό υπερυψωμένο κτήριο όπου ήταν το εστιατόριο και τα γραφεία του προσωπικού - αυτό επέζησε μιας και ήταν φτιαγμένο από μπετόν και τούβλα. Από τα παράθυρα του έβλεπες όλη τη λίμνη, στα αριστερά υπήρχε κάποτε μια εξέδρα (τώρα ούτε ίχνος της) μέχρι τα δεξιά που ήταν η παιδική χαρά και ο χώρος όπου μαζεύονταν το πρωί πριν πάνε για πρωινό.

Μιας και η πόρτα ήταν ανοιχτή, μπήκε μέσα. Απίστευτο, υπήρχαν ακόμη μερικές κορνίζες στους τοίχους. Όλα όμως έμοιαζαν τόσο μικρότερα, πως ήταν δυνατόν να φοράνε εκατό παιδιά εδώ μέσα. Πουθενά τραπέζια όμως, κάτι καρέκλες δίπλα στον τοίχο, μάλλον ψαράδες έρχονταν εδώ για να ψαρέψουν. Τράβηξε μια καρέκλα δίπλα στο παράθυρο και έκατσε, τον πόνεσαν τα πόδια του από όλο αυτό το περπάτημα. Κοίταξε από το παράθυρο, όλη η λίμνη στα πόδια του, φαίνεται είχε ακόμη ανοιχτούς λογαριασμούς με αυτό το μέρος, όσο και να το κοίταγε δεν το χώρταινε. 

Και από το πουθενά, φωνές άρχισαν να γεμίζουν το εστιατόριο. Να τα τραπέζια έτοιμα στρωμένα και οι καρέκλες στην θέση τους. Και από το παράθυρο η λίμνη γεμάτη παιδιά να παίζουν. Οι ξύλινες καλύβες εκεί, η καθεμία διαφορετικό χρώμα ανάλογα με την ομάδα τους. Και οι ομαδάρχες στο νερό να παίζουν. Και τα φαγητά άρχισαν να μυρίζουν μέσα και τα παιδιά βουταγαν από τη εξέδρα έξω. Και όλα ήταν φωτεινά χωρίς ίχνος από σύννεφα και το μόνο που άκουγε ήταν χαμόγελα. Και κάποιος τράβηξε την κουρτίνα από το παράθυρο (τι περίεργο δεν υπήρχε κουρτίνα εκεί αλλά κάτι σεντόνια απλωμένα δίπλα στην παιδική χαρά) και το φως του ήλιου έγινε τόσο δυνατό που δεν μπορούσε να δει μπροστά του πια.

Και ξύπνησε. Κάποιος πρόλαβε να μαζέψει τα τραπέζια και τα παιδιά δεν υπήρχαν πουθενά τριγύρω πια. Και την λιακάδα την είχε καταπιεί το ατελείωτο γκρίζο του φθινοπώρου. Κοίταξε τριγύρω του, κοίταξε και το ρολόι του, είχε περάσει μισή ώρα. Κατέβηκε δίπλα στην λίμνη και κοντοστάθηκε στην όχθη της, άρχισε να ψιχαλίζει πάλι και ο δρόμος για το αμάξι μακρύς. Έπρεπε να επιστρέψει.

Wednesday, April 25, 2018

O πρωινός καφές

Φωτογραφία:Δ. Χαρισιαδης
Κανά δυο δύσκολες βδομάδες στο βόρειο μέτωπο τώρα τελευταία. Μπόλικη μιζέρια και υποκρισία στην δουλειά, αναδιάρθρωσεις και κουραφεξαλα, αλλαγές ρόλων και πολύ κακή διάθεση. Ψάχνω πλέον για άλλη δουλειά αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει τίποτα εδώ τριγύρω, μονάχα κοντά στο Birmingham, κοντά μια ώρα δρόμος.

Τι με κρατάει ακόμη εδώ; Το γεγονός ότι είναι κοντά στο σπίτι και αφήνω τα μικρά στο σχολείο. Φτάνω στην δουλειά 9.15 και έχω πελάτες στις 10. Είναι αυτά τα 45 λεπτά που με κρατούν ακόμη εδώ.

Ατυχής δικαιολογία; Ίσως για μερικούς, όχι για μένα. Μπορώ να καθίσω και να πιω τον καφέ μου, να διαβάσω κανένα άρθρο ή τα νέα (αν και τελευταία αυτά τα αποφεύγω). Είναι αυτά τα 45 λεπτά την μέρα μονο για μένα που εκτιμώ τόσο πολύ.

Πρέπει να το έχω ξαναγράψει στο μπλογκ μου, τα πρώτα χρόνια που είχαμε αγοράσει αυτοκίνητο, με πήρε ο πατέρας μου για να πάμε να αγοράσει κρασί, με τα χρόνια άρχισα να πιστεύω ότι ήταν η περιοχή κοντά στον Κόκκινο Μύλο (αν και πότε δεν κατάφερα να το βρω στο Google maps, μάλλον έγιναν πολυκατοικίες με τα χρόνια) - θυμάμαι αμπελώνες δεξιά και αριστερά και ένα χωματόδρομο που οδηγούσε σε ένα χαμόσπιτο. Ένας κοντόχοντρος κύριος με παχύ μουστάκι καθόταν σε ένα τραπέζι δίπλα στο παράθυρο με τον ήλιο να μπαίνει από το παράθυρο και να φωτίζει την εφημερίδα που διάβαζε, δίπλα του το φλυτζάνακι με τον καφέ του. Μας καλωσόρισε και πήρε την νταμιτζάνα να την γεμίσει κρασί από το μικρό ημι-υπόγειο. Μου έκανε τόση εντύπωση αυτή η εικόνα που την θυμάμαι όλα αυτά τα χρόνια - σκέφτηκα 'αυτη την δουλειά θα ήθελα να κάνω όταν μεγαλώσω'.

Και έτσι λοιπόν αυτός ο πρωινός καφές κατάντησε τόσο σημαντικός που με κρατάει σε αυτό το μιζέρο μέρος. Βέβαια, αν κάτι καλύτερο βρεθεί, κανείς δεν μου λέει ότι δεν θα μπορώ να απολαμβάνω τον πρωινό καφέ μου κάπου αλλού.

Υστερόγραφο: ίσως να μην το έχω γράψει τελικά, δεν το βρήκα στο μπλογκ μου. Βρήκα όμως αυτό:
http://bpxper.blogspot.co.uk/2011/07/h-stone.html?m=1

Sunday, March 04, 2018

Μόσχα - Παρίσι (μέσω Stafford)

Ο χιονάθρωπος του Skip
Μας έπεσε ο καιρός βαρύς εδώ πάνω. Το νέο καιρικό φαινόμενο ονόματι Μόσχα-Παρίσι μας έπνιξε στα χιόνια. Αν και το Metoffice μας είχε προειδοποιήσει, όλοι το ρίξαμε στα γέλια, μην πιστεύοντας οτι τελικά κάτι θα συνέβαινε.

Την Τρίτη απλά έπεσε λίγο η θερμοκρασία. Άσχημο κρύο αλλά τίποτα το περίεργο. Το βράδυ όμως, καθώς επέστρεφα από την δουλειά, το κρύο και η ψιχάλα είχε αντικατασταθεί από το χιόνι που είχε αρχίσει να φτιάχνει ένα λεπτό στρώμα πάνω στα αυτοκίνητα.

Το επόμενο πρωί ξυπνήσαμε με λίγο χιόνι και πολύ κρύο. Η θερμοκρασία είχε πέσει κατακόρυφα. Ένα περίεργο πράγμα συνέβαινε - την μια στιγμή λιακάδα, την επόμενη ξαφνικά, ένα μαύρο σύννεφο μας περικύκλωνε και για 5-10 λεπτά χιόνιζε τόσο που το έστρωνε παντού. Και μετά έβγαζε λιακάδα που έλιωνε το χιόνι, μόνο για να μας περικυκλώσει το επόμενο σύννεφο. Όλη μέρα μας πήγε έτσι.

Πέμπτη μας έθαψε στο χιόνι. Μετά βίας κατάφερα να φτάσω στην δουλειά αν και κανένας πελάτης δεν ήρθε. Η κατάσταση αγρίεψε, κλείσαμε την υπηρεσία 2 ώρες νωρίτερα και πήγαμε σπίτι μας. Η πόλη έμοιαζε έρημη, λές και κάποια μεγάλη καταστροφή είχε συμβεί και είχε ερημώσει ξαφνικά.


Την Παρασκευή το χιόνι σταμάτησε αλλά αρκτικοί άνεμοι προκάλεσαν καταστροφές. Το κέντρο έκλεισε μιας και δένδρα και κεραμίδια έπεσαν. Κλείσαμε την υπηρεσία 2 ώρες νωρίτερα μιας και κανένας (συμπεριλαμβανομένου και του προσωπικού) δεν πάτησε το πόδι του.
Κλειστό λόγου κεραμιδιού!
Βάσανο ο δρόμος της επιστροφής, ο παγωμένος αέρα σε χτύπαγε στα μάτια και δεν μπορούσα να δώ που πήγαινα. Για να λέμε όμως και τα καλά, αναγκάστηκα να σταματήσω σε ένα charity shop για να ζεσταθώ λίγο και έφυγα από εκεί με την μηχανή της φωτογραφίας.
Sweet !
Τουλάχιστον δεν ήταν όλη η βδομάδα απαίσια.

Thursday, February 22, 2018

Χειμερινές διακοπές

Σπασμένο φτυάρι
* Ήρθε και το τέλος του χειμερινού τριμήνου στο σχολείο και έχουμε μια βδομάδα διακοπές. Από βδομάδα αρχίζει το ανοιξιάτικο τρίμηνο και εγώ επιστρέφω στην δουλειά. Φέτος αποφάσισα να πάρω μια βδομάδα άδεια και να καθίσω σπίτι με τις μικρές μιας και πολλά πράγματα στο σπίτι χρειάζονται φτιάξιμο.
Πρώτος και καλύτερος, ο κήπος. Η προηγούμενη ιδιοκτήτης είχε κάποιες υπερ-εκτιμημένες ιδέες περί ιδιωτικώτητας σε βαθμό που είχε καλύψει όλο τον κήπο με θάμνους και δένδρα κάθε σπιθαμή του κήπου. Οπλισμένος με ένα φτυάρι και ένα πριόνι έπιασα δουλειά, το φτυάρι έσπασε (πήρα άλλο), το πριόνι με έβγαλε άσπρο-πρόσωπο τελικά τα περισσότερα δένδρα/θάμνος κατάφερα και τα έβγαλα (δες φωτό). Βέβαια η μέση μου τα έφτυσε εντελώς και περνάω σήμερα όλη μέρα στο κρεβάτι.
The Ace Of Spade

* Ενώ οι μέρες έχουν αρχίσει και μεγαλώνουν, οι θερμοκρασίες παραμένουν κολλημένες στους 4 βαθμούς. Τουλάχιστον δεν βρέχει πλέον, άρα η άνοιξη πρέπει να είναι καθ οδών.

* Προσπαθώ να φτιάξω έναν σκοτεινό θάλαμο στο γκαράζ για να εκτυπώνω φωτογραφίες. Ποτέ δεν φαντάστηκα πόσα πράγματα χρειάζεται ένας σκοτεινός θάλαμος για να λειτουργήσει. Όταν το 1996 είχα γραφτεί σε σεμινάρια του δήμου (τότε τα μαθήματα γίνονταν στο πολιτιστικό κέντρο του δήμου Αγ. Φανουρίου) με είχε εντυπωσιάσει πως μια εικόνα σχηματίζεται πάνω σε ένα χαρτί όταν το βάζεις μέσα στον εμφανιστή. Εκείνα τα σεμινάρια είχαν λήξει άδοξα για εμένα - τον Μάρτιο του 1997 ξεκίνησα το ΤΕΙ έτσι δεν ολοκλήρωσα τον κύκλο των σεμιναρίων. Αργότερα είδα τις φωτογραφίες μου αναρτημένες στα πάνελ άλλων φωτογράφων το οποίο με πίκρανε αλλά παρόλα αυτά μου έμεινε η επιθυμία κάποτε να φτιάξω τον δικό μου θάλαμο και να τις εμφανίζω μόνος μου. Μέχρι το καλοκαίρι θα είναι έτοιμος, περισσότερα σε κάποιο άλλο πόστ.


* Την προηγούμενη βδομάδα, ένας συνάδελφος στην δουλειά μου είπε οτι πάει μια βδομάδα διακοπές στο Εδιμβούργο. Γνωρίζοντας οτι είχα ζήσει εκεί για 2.5 χρόνια μου ζήτησε συμβουλές που να πάει. ΤΙ αστείο, δεν θυμόμουν κανένα μέρος, καμιά pub, τίποτα.... Έπρεπε να πάω στο Street View της Google για να βρώ πώς λέγονται τα καταστήματα. Προς μεγάλης μου απογοήτευσης τα περισσότερα έχουν κλείσει - το Beanscene στην οδό Nicolson έχει κλείσει, το ίδιο και το International starters στην οδό Corporation, το Kushis μετακόμισε. Τουλάχιστον το αγαπημένο μας Truva ζει και βασιλεύει - τα φθηνότερα σάντουιτς με καφέ στο Εδιμβούργο.  
To Truva στην Leith Walk
 Από νοσταλγία έκανα και μια βίρτουαλ βόλτα στις παλιές γειτονιές μας να δώ πώς είναι!
 
To πρώτο μας διαμέρισμα

Ήμουν σίγουρος ότι είχα ένα βίντεο, τελευταία μέρα πριν φύγουμε από το διαμέρισμα για να μετακομίσουμε ποιο κοντά στην πόλη, έβγαλα αυτό το βίντεο από το σπίτι - Σεπτέμβρης 2008.

Sunday, February 11, 2018

Στο νέο σπίτι

Πρώτη φωτό στο νέο σπίτι
Πρώτο πόστ από το νέο μας σπίτι. Μας πήρε σχεδόν ένα μήνα μέχρι να τακτοποιηθούμε και ακόμη και ώρα που γράφω υπάρχουν ακόμη πράγματα με κούτες στο γκαράζ. Πολύ δύσκολη η μετακόμιση, δεν το περίμενα, και ακόμη ποιο δύσκολο ήταν να τακτοποιηθούμε αργότερα - αρχικά υπολογίζαμε οτι θα χρειαζόμασταν 26 κούτες, τελικά χρειαστήκαμε 41. Τις δύο τρείς πρώτες μέρες δεν βρίσκαμε ούτε τα ρούχα για την δουλεία - εγώ πήγα με ένα τζιν λερωμένο που φόραγα κατα την μετακόμιση.

Είναι περίεργο να μπαίνεις για πρώτη φορά στο καινούργιο σου σπίτι ξέροντας ότι μέχρι και την προηγούμενη μέρα κάποιος άλλος έμενε εκεί. Ανοίξαμε την πόρτα και ακόμη μύριζε άρωμα από τον προηγούμενο ιδιοκτήτη. Βγάλαμε και την απαραίτητη σέλφι για να το θυμόμαστε .

Το παλιό σπίτι είχε αρχίσει να αδειάζει κανα δυο βδομάδες πρίν την μετακόμιση. Η Δάφνη ήταν εμφανώς ενοχλημένη, της άρεσε πολύ το δωμάτιο της και δεν ήθελε να φύγουμε, η Ολίβια αντιθέτως δεν έβλεπε την ώρα. Μετακομίσαμε μία από τις ποιο κρύες μέρες του φετινού χειμώνα, το καινούργιο σπίτι χρειάζεται πολύ ώρα για να ζεσταθεί.

Η Ολίβια στο νέο της δωμάτιο
 Είναι δύσκολο να κοιμηθείς σε ξένο σπίτι. Η προηγούμενη ιδιοκτήτης αφαίρεσε όλες τις περσίδες (παντζούρια δεν υπάρχουν εδώ πάνω), κουρτίνες δεν είχαμε - κοιμηθήκαμε με τις λάμπες του δρόμου στα μάτια. Σε κάποια φάση ξύπνησα και αντίκρισα αυτό στο παράθυρο!

Alien !

Είναι μια μουντζούρα με τα φώτα του δρόμου να δημιουργούν αυτή την φιγούρα βγαλμένη από τις ταινίες του Άλιεν.Μείναμε και χωρίς internet για λίγες μέρες - ευτυχώς δηλαδή γιατί κάναμε και κανα-δυο δουλειές στο σπίτι.

Το παλιό σπίτι, άδειο πλέον
Σιγά σιγά αρχίζουμε και αποκτούμε μια ρουτίνα στο σπίτι. Πολλές δουλειές μας περιμένουν ακόμη, μερικά δωμάτια χρειάζονται βάψιμο, το σαλόνι είναι εντελώς άδειο, τα παιδικά δωμάτια χρειάζονται πάλι τα έπιπλα και τα ντουλάπια στους τοίχους. Σιγά σιγά θα γίνουν και αυτά αλλά στην παρούσα φάση δεν υπάρχει δεκάρα τσακιστή - μάλλον θα περιμένουμε κανα χρόνο πρίν αρχίσουμε να διακοσμούμε το σπίτι και να αγοράσουμε έπιπλα.


Υστερόγραφο:
Ένα μήνα αργότερα και μερικοί ακόμη να συνηθίσουν το καινούργιο σπίτι


Sunday, December 31, 2017

Απολογισμός 2017

Τελευταία μέρα του 2017
Ήρθε η τελευταία μέρα του χρόνου, η μέρα που γράφω το καθιερωμένο τελευταίο πόστ - αυτή την φορά το τελευταίο πόστ από το σπίτι της οδού Rickerscote. Στις 6 του Γενάρη θα ήμαστε στο νέο σπίτι, με μερικές μέρες χωρίς ίντερνετ.

Το 2017 ήταν μια καλή χρονιά - από τις λίγες που δεν μπορώ να παραπονεθώ για κάτι. Οι δουλειές μας πήγαν καλά, καταφέραμε με αρκετές δυσκολίες να αγοράσουμε ένα μεγαλύτερο σπίτι, οι διακοπές μας άφθονες το καλοκαίρι και από υγεία όλοι καλά.

Φωτογραφικά ήταν ένας παραγωγικός χρόνος. Τα δυο ταξίδια στην Πολωνία και το ένα στην Ελλάδα, μαζί με μια εκδρομή στο Shrewsbury απέδωσαν μερικές καλές φωτογραφίες.

Τους τελευταίους 3 μήνες, όλες οι προσπάθειες μας να συμμαζέψουμε το σπίτι και να βάλουμε τα υπάρχοντά μας σε κούτες μας έφαγαν το ελάχιστο ελεύθερο χρόνο που είχαμε. Κούτες από εδώ κούτες από εκεί, τις περισσότερες φορές μαζεύαμε και μετά ανοίγαμε πάλι τα κουτιά - τα νεύρα μας έσπασαν σε κάποια φάση και τα αφήσαμε όλα για το τέλος. Έτσι λοιπόν τις τελευταίες δυο βδομάδες έχουμε πουλήσει σχεδόν τα πάντα και έχουμε 26 κούτες στο γκαράζ. Το σπίτι πλέον έχει αντίλαλο όταν μιλάμε. Όλο αυτό το πακετάρισμα το δυσκόλεψε και ο καιρός - τα χιόνια και οι βροχές, το τσουχτερό κρύο.

Και φυσικά, το όλο σκηνικό δεν τελειώνει με την μετακόμιση. Βάψε το παλιό σπίτι για να το νοικιάσουμε, βάψε και το καινούργιο για να μείνουμε. Έτσι λοιπόν οι πρώτες εβδομάδες του 2018 θα μας βρουν πολύ απασχολημένους και παντελώς άφραγκους - σκεφτόμαστε τις φετινές καλοκαιρινές διακοπές, διακοπές που μάλλον δεν θα κάνουμε προσπαθώντας να μαζέψουμε λίγα φράγκα στην άκρη.

Αυτά για φέτος, ήταν ένα καλό 2017, ελπίζουμε και το 2018 να είναι εξίσου καλό.