Monday, November 12, 2018

Το τοίχος

Το τοίχος του Βερολίνου
Είχε χτες η τηλεόραση μια μικρού μήκους ταινία σχετικά με την ζωή ενός Ανατολικογερμανού την περίοδο της πτώσης του τείχους του Βερολίνου. Ήταν μόνο μισή ώρα και ήταν δραματοποιημένη αφήγηση μιας πραγματικής ιστορίας - το βρήκα τόσο ενδιαφέρον. 

Η ιστορία ξεκινά μια βδομάδα πριν την πτώση του τοίχου. Αυτός ήταν οδηγός αμαξοστοιχίας και έμενε απέναντι από το τοίχος του Βερολίνου και την εβδομάδα πριν την πτώση κόσμος είχε αρχίσει να μαζεύετε στους δρόμους και να διαδηλώνει. Επειδή όμως με τις διαδηλώσεις κατέληγε κάθε πρωί να αργεί να πάει στην δουλειά, αποφάσισε να προθυμοποιηθεί να πάρει ένα δρομολόγιο διάρκειας μιας βδομάδας στο τρένο το οποίο ξεφόρτωνε εμπορεύματα στα απομακρυσμένα χωριά της ανατολικής Γερμανίας πιστεύοντας ότι μέχρι να γυρίσει οι διαδηλώσεις θα είχαν τελειώσει. 

Κάπως έτσι έχασε την πτώση του τοίχους.

Όταν μετά από μια βδομάδα επέστρεψε βράδυ, ως είθισται πήγε και έγινε τυφλά στο μεθύσι, ο ταξιτζής τον άφησε στην πόρτα του σπιτιού του και αυτός σύρθηκε στο δωμάτιο του.

Το επόμενο πρωί και με τον πονοκέφαλο που ακολουθεί ένα τέτοιο μεθύσι, άνοιξε τις γρίλιες του παραθύρου μόνο και μόνο για να αντικρίσει κάποιον πάνω στο τοίχος. Φυσικά αυτός είχε γεννηθεί και μεγαλώσει με την ιδέα ότι όποιος προσπαθεί να περάσει το τοίχος θα πυροβολούνται. Το αίμα του πάγωσε, νόμιζε ότι θα γινόταν μάρτυρας μιας δολοφονίας (πολλοί είχαν σκοτωθεί άλλωστε προσπαθώντας να περάσουν απέναντι), ήθελε να του φωνάξει να κατέβει ή να πηδήξει γρήγορα πριν τον δουν οι φρουροί αλλά δεν μπορούσε να το κάνει από φόβο ότι έτσι θα τραβήξει την προσοχή των φρουρών που θα τον πυροβολούσαν.

Και ξαφνικά ένα πιτσιρίκι εμφανίζεται και προσπαθεί να ανέβει στο τοίχος. Και η απουσία φρουρών του έκανε εντύπωση. Κατέβηκε τρέχοντας κάτω να δει τι συμβαίνει, ήταν μια κρύα Κυριακή του Νοεμβρίου και οι δρόμοι ήταν έρημοι. Όλοι τους είχαν πηδήξει από την άλλη πλευρά του τοίχου, αυτός φοβόταν ότι άμα κάνει να ανέβει τον τοίχο, θα τον πυροβολούσαν. Ήταν ελεύθερος αλλά δεν το ήξερε, είχε χάσει την πτώση του τοίχου.

Thursday, November 01, 2018

Πρώτη Νοέμβρη

Το μαγικό χαλί
* Νοέμβριος, η μαγική εποχή του χρόνου όπου η φύση απλώνει ένα πολύχρωμο χαλί από φύλλα και φράζει τα φρεάτια πλημμυρίζοντας σπίτια. Όταν ο αέρας δεν μας τα φέρνει στα μούτρα καθώς περπατάμε, μαζεύονται σαν κονφετί στα πεζοδρόμια δίνοντας μια γιορτινή ατμόσφαιρα στην πόλη. 

* Πέρασε και η γιορτή του Halloween χτες. Η γιορτή αυτή έχει ξεθωριάσει πολύ, πριν δέκα χρόνια όλα τα σπίτια στην γειτονιά θα στολίζονταν, φέτος με δυσκολία βλέπεις ένα εδώ και ένα εκεί. Σε αυτό συνέβαλε ένας αριθμός επιθέσεων από μασκαρεμένους ηλίθιους οι οποίοι νομίζουν ότι είναι καλή ιδέα να τρομοκρατούν τον κόσμο και να τους επιτίθενται με ρόπαλα, μαχαίρια και οξύ. 
Έτσι λοιπόν, όλο και λιγότερο κόσμος στολίζει, ακόμα λιγότεροι κυκλοφορούν στους δρόμους και ελάχιστοι ανοίγουν τις πόρτες τους. Εμείς όμως το τιμήσαμε και φέτος, πήραμε τα πιτσιρίκια και πήγαμε σε μερικά σπίτια να μαζέψουμε γλυκά. Η Ολίβια ντύθηκε μάγισσα-που-κρυώνει (στολή μάγισσας με μπουφάν από πάνω) και η Δάφνη Σκοτσέζος διάβολος (μάσκα διαβόλου και ένα σκοτσέζικο φόρεμα που βρήκε στην ντουλάπα της).

* Το Halloween άρχισε λοιπόν να χάνει λίγο από την λάμψη του. Νομίζω ότι και οι απόκριες στην Ελλάδα έχασαν κάτι από την λάμψη του παλιού καιρού όμως. Τέλος πάντων, το βράδυ της
Σκατόκρυο
Halloween  το περάσα με λίγο ραδιόφωνο - BBC 4 κατά προτίμηση - πάντα έχει κάποια καλή εκπομπή με αποκριάτικο σκετσάκι και συζητήσεις. 

* Έχει έρθει και η γιαγιά από την Πολωνία για επίσκεψη. Τα μικρά έχουν ξετρελαθεί και δεν τη αφήνουν ήσυχη λεπτό. Ε, ρε κλάμα που έχει να πέσει μόλις φύγει.

* Έκλεισε και το Mega. Είχα γράψει την γνώμη μου σε ένα ποστ του Φεβ 2017 (εδώ). Δεν άλλαξε κάτι μέσα μου. Έτσι και αλλιώς πολύ πιθανόν να το δούμε ξανα στο μέλλον όταν κάποια από τις πολιτικές οργανώσεις που υποστήριζε τόσα χρόνια το νεκρανάστησουν (κάποιο Πάσχα κατά προτίμηση).

* Ακόμη δεν ήρθε ο χειμώνας και εγώ αναπολώ το καλοκαίρι. Σκάναρα κάτι αρνητικά από το καλοκαίρι χτες, όλες αυτές οι φωτογραφίες με τον κόσμο να φοράει κοντομάνικα με έκαναν να αναπολώ το καλοκαιράκι.

Αυτά.

Υστερόγραφο: Αυτό το autocorrect θα με τρελάνει ώρες ώρες με τις λέξεις που προβλέπει. Πήγα να γράψω "Σκανάρω" και μου έβγαλε "Σκανδαλίδης". Έλα Παναγία μου, που πάει και τα βρίσκει...
 
Το ΠΑΣΟΚ το ορίτζιναλ είναι εδώ
 

Sunday, October 21, 2018

Το φως του φθινοπώρου

Το πλεονέκτημα του να είσαι φωτογράφος είναι οτι εκτιμάς το φώς.Τελευταία που έχω και το κινητό μαζί μου βγάζω και καμία φωτο.



 Λατρευω αυτό το φως του φθινοπώρου, ζεστό και χαμηλά στον ορίζοντα. Βέβαια η θερμοκρασία βυθίζεται όλο και περισσότερο μέρα με την μέρα. Αύριο θα είναι κοντά στους 7 βαθμούς.

Tuesday, October 16, 2018

Καθοδών για το σεμινάριο

Το Cannock Chase σήμερα το πρωί
Όλη μέρα σεμινάριο σήμερα. Καθ οδών για το σεμινάριο πέρασα μέσα από το Cannock Chase. Έκανα μια μικρή στάση για να βγάλω αυτή την φωτογραφία με το κινητό μου.

Tuesday, October 09, 2018

Μια απίστευτη (μα άκρως αληθινή) ιστορία

O ευγενέστατος κ. Baker
Το 2006 που προσγειώθηκα στην Σκωτία, έψαξα απεγνωσμένα να βρω δουλειά. Επειδή τίποτα δεν φαίνονταν στον εργασιακό ορίζοντα και έχοντας αρχίσει να ξεμένουμε από λεφτά αποφάσισα ότι έπρεπε να βρω επειγόντως ότι δουλειά να'ναι ειδάλλως θα μας πέταγαν στους δρόμους. Τα ποστ του 2006 δεν περιγράφουν αρκετά γλαφυρά τις δυσκολίες εκείνης της περιόδου. Έτσι λοιπόν είχα την ιδέα να πάω στα Lidl και να αγοράσω ένα σετ κατσαβίδια και να προσπαθήσω να βρω δουλειά μέσω αγγελιών - να πηγαίνω από σπίτια σε σπίτια και να διορθώνω υπολογιστές. 

Από αγγελία σε αγγελία, τελικά βρήκα κάτι εταιρίες που επισκεύαζαν υπολογιστές, έτσι και έστειλα ένα email σε μια εταιρεία ονόματι Computer Medics ζητώντας δουλειά. Ο ευγενικός κ. Baker (ιδιοκτήτης της εταιρείας) μου ζήτησε να συναντηθούμε στο σπίτι του για συνέντευξη. Το ραντεβού ήταν για την επόμενη μέρα στις 2 το μεσημέρι, εγώ έφτασα νωρίτερα και καθώς περπατούσα στον δρόμο, πρόσεξα μεταξύ των αυτοκινήτων που ήταν παρκαρισμένα στο δρόμο μια ηλικιωμένη κυρία να κείτεται στο δρόμο. Σε κατάσταση πανικού πήρα τηλ το 166 (999 εδώ πάνω) και το ασθενοφόρο κατέφτασε. Δυστυχώς η ηλικιωμένη γυναίκα ήταν ήδη νεκρή αλλά το προσωπικό του ασθενοφόρου με ευχαρίστησε για την προσπάθεια μου. Με όλα αυτά όμως έφτασα 20 λεπτά καθυστερημένος για την συνέντευξη. Όταν ο πολύ ευγενικός κ. Baker άνοιξε την πόρτα και με ρώτησε γιατί άργησα, εγώ του είπα την αλήθεια - ότι δηλαδή είχα βρει μια νεκρή κυρία στον δρόμο. Δεν ξέρω κατά πόσο με πίστεψε αλλά μετά από μισή ώρα συνέντευξη μου έδωσε την δουλειά. Θα δούλευα μαζί του και με τον κ. David.  O κ. Baker είχε πέσει από την στέγη του σπιτιού και δεν μπορούσε να κινηθεί εύκολα οπότε αυτός μας έβρισκε τις δουλειές και μας επέβλεπε και εγώ και ο κ. David τις κάναμε. Ο κύριος Baker δεν φαίνονταν να πολυ-εμπιστεύεται τις τεχνικές γνώσεις του κ. David οπότε πολύ συχνά με έστελνε μαζί του για να διορθώνω τα λάθη του. 

Δυστυχώς δεν υπήρχαν αρκετές δουλειές για να ζήσουμε από αυτό αλλά αργότερα όταν ήρθε η δουλειά στο ξενοδοχείο, χρησιμοποιούσα αυτή την δουλειά για έξτρα χαρτζιλίκι. Μια μέρα ο κ. Baker μου ζήτησε να πάω στο σπίτι του κυρίου R. και να στήσω το νέο τους λάπτοπ και wireless internet. Έφτασα στο σπίτι τους στην περιοχή του Corstorphine και έμεινα άφωνος. Το σπίτι από απέξω δεν σε προϊδεάζε για το πώς ήταν μέσα. Πήγα στο σαλόνι για να φτιάξω το λάπτοπ. Το σαλόνι ήταν χτισμένο σε δύο επίπεδα, την σαλότραπεζαρία με τα τραπέζια και τους καναπέδες και ένα μικρό αμφιθέατρο με 3-4 σκαλιά στο κέντρο του οποίου υπήρχε μια μεγάλη ξυλόσομπα και 2-3 αναπαυτικές πολυθρόνες. Στο κέντρο του μικρού αυτού αμφιθέατρου υπήρχε ένα χοντρό ζεστό χαλί και στην μια πλευρά του τοίχου μια βιβλιοθήκη γεμάτη βιβλία. Εκεί ξεκίναγε μια μπαλκονόπορτα με θέα τον ατελείωτο κήπο και στο βάθος του ξεκίναγε ένα άλσος από δέντρα που κατέληγαν στον λόφο του Corstorphine.

Έμεινα με το στόμα ανοιχτό να χάσκω - εμείς μέναμε σε μια βικτωριανή κατοικία του 1890 στη οποία το καζανάκι του ισογείου ακουγόταν στον τρίτο όροφο - τι σπίτι ήταν αυτό που έβλεπα! Τέλος πάντων, έκανα ότι χρειαζόταν να κάνω και έφυγα. Κάτι που μου έκανε μεγάλη εντύπωση: ο κύριος και η κυρία R. ήταν ένα πολύ ηλικιωμένο ζευγάρι και η κα. R. προσφωνούσε τον σύζυγό της ως Doctor, ακόμη και στις μεταξύ τους συζητήσεις.

Οι χειμώνες στην Σκωτία είναι φρικτοί, κρύο, αέρας, βροχή και χιόνι, όλα ταυτόχρονα. Έτσι ένα βραδάκι που καθόμουν σκεπασμένος με το πάπλωμα στο κρεβάτι το κινητό μου χτύπησε. Ήταν ο κ. Baker. Μου ζήτησε να πάω στον Dr R και να διορθώσω τον υπολογιστή. Ήταν κατεπείγον, έπρεπε να είμαι εκεί πριν τις 8 το βράδυ και ήταν διατεθειμένοι να πληρώσουν δίπλα και τρίδιπλα. Το τελευταίο πράγμα που ήθελα ήταν να βγω έξω σε αυτό τον σκατόκαιρο αλλά τα χρήματα ήταν καλά και τα χρειαζόμασταν.  Τρία πουλόβερ αργότερα ήμουν στην στάση περιμένοντας το λεωφορείο και αναρωτιόμουνα τι ήταν τόσο επείγον.

Έφτασα λαχανιασμένος στις 8 ακριβώς. Για καλή μου τύχη, κάποιος είχε απλά τραβήξει κατά λάθος το καλώδιο του ρούτερ και είχε βγει στην πρίζα. Η κα. R. αναφώνησε "Doctor, the internet is working again". Πήραν το λάπτοπ και κάθισαν μαζί στις πολυθρόνες δίπλα στην ξυλόσομπα στο κέντρο του μικρού αμφιθέατρου με ένα μικρό πορτατίφ να φωτίζει.  Άνοιξαν το site του BBC και αμέσως άρχισε να παίζει το πρόγραμμα των Archer's, μια ραδιοφωνική σαπουνόπερα που παίζει σχεδόν κάθε μέρα από τις 29 Μαϊου 1950. Πολύ ευγενικά μου ζήτησαν να κλείσω την εξώπορτα καθώς έφευγα. Καθισμένους στις πολυθρόνες ο ένας δίπλα στον άλλο με τη ξυλόσομπα να καίει και το λάπτοπ σε ένα μικρό καλόγουστο τραπεζάκι ήταν η τελευταία φορά που τους είδα. 

Γιατί τα λέω όλα αυτά? Έψαξα προχτές να βρω τι κάνουν όλοι αυτοί. Ο κύριος R. ήταν ένας διακεκριμένος ψυχίατρος που τις δεκαετίες του 60 και 70 έκανε εξαιρετική δουλειά με ηλικιωμένα άτομα. Πέθανε το 2015. Η κα. R πέθανε 18 μήνες νωρίτερα. Ο ευγενικός κύριος Baker ήταν ένας κατά συρροή παιδόφιλος ο οποίος φυλακίστηκε ισόβια το 2015 για τον βιασμό 20 αγοριών με διανοητικά προβλήματα κατά τις δεκαετίες του 60 και 70 και ο κύριος David φυλακίστηκε για 12 χρόνια για τον βιασμό 4 αγοριών το ίδιο διάστημα. Ο Cowlyn Baker πέθανε στην φυλακή την παραμονή Πρωτοχρονιάς του 2016 από κύρωση ύπατος.

Τι μαθαίνεις άμα ψάξεις....
Το απόσπασμα της εφημερίδας <εδώ>

Sunday, October 07, 2018

Ήρθε ο χειμώμας

Τα παγωμένα λιβάδια του Στάφορντ σήμερα το πρωί...
Οι μέρες εδώ πάνω έχουν αρχίσει να μικραίνουν. Σήμερα το πρωί σηκώθηκα για να πάω στο καθιερωμένο carboot sale και το σκοτάδι έξω παχύ. Μια ώρα στα χωράφια του Stafford και είχα παγώσει. Παρά τους καφέδες και τα ζεστά ρούχα, όλη μέρα σήμερα αδυνατώ να ζεσταθώ. Είχαμε και τα γενέθλια της Ολίβιας την Πέμπτη και σήμερα μαζευτήκαμε με κάτι φίλους για να φάμε και να κόψουμε τούρτα.

Έτσι λοιπόν, μετά τις τούρτες και το φαγητό, τυλίχτηκα με την κουβέρτα στο μικρό δωμάτιο, έφτιαξα ένα ζεστό τσάι και την άραξα στον μικρό καναπέ. Έβαλα και το Minstrel in the gallery των Juthro Tull να παίζει στο βάθος και σκέφτομαι την βδομάδα που πέρασε. Τελικά η συνέντευξη στο πανεπιστήμιο δεν οδήγησε σε πρόσληψη αλλά τουλάχιστον είπαν ότι μπορούν να μου προσφέρουν κάποιες ώρες διδασκαλίας αν θέλω. Ανάμικτα συναισθήματα για αυτό αλλά ίσως να είναι καλή ιδέα όσων αφορά την προϋπηρεσία. Στην άλλη την δουλειά μου υποσχέθηκαν οτι θα με στείλουν για περαιτέρω εκπαίδευση, οπότε ήταν καλή βδομάδα...

Παίζει το Baker Str Muse τώρα που γράφω αυτό το ποστ. Πάντοτε επιστρέφω σε αυτόν τον δίσκο - και να φανταστείτε δεν είναι καν ο αγαπημένος μου. Είχα κάνει ένα πόστ για αυτόν το 2007, τις κρύες μέρες του χειμώνα μου αρέσει να τον ακούω (όπως και Simon and Garfunkel τα Χριστούγεννα). 

Έτσι λοιπόν εν αναμονή κάποιων εξελίξεων στην δουλειά και τον χειμώνα προ των πυλών απολαμβάνω το παγωμένο βράδυ αγκαλιά με το ζεστό μου ρόφημα και τις μελωδίες των Jethro Tull. 
Μμμμμ... τούρτα....

Thursday, October 04, 2018

Η Επιστήμη του φαγητού

Η επιστήμη είναι η νέα θρησκεία πλέον. Δεν μπορείς να την αμφισβητήσεις και αν το κάνεις είσαι ο τρελός του χωριού - ο τρελός που κάτι κακό θα του συμβεί σύντομα. 

Ο αγαπημένος άγιος της νέας θρησκείας είναι φυσικά η υγιεινή διατροφή. Όσο περνάει ο καιρός τόσο περισσότερο αποστειρώνεται το φαγητό από το κοινωνικά και ψυχολογικά του νοήματα και μειώνεται στα βασικά του χαρακτηριστικά. Για παράδειγμα, φαγητά που συνδέονται με επετείους και γιορτές αντικαθίσταται με άλλα τα οποία είναι 'υγιεινά' ή με την απαραίτητη ισορροπία μεταξύ 'πρωτεϊνών και υδατανθράκων'. Η επιστήμη εισβάλει στο πιάτο μας και προστάζει να φάμε έτσι ή αλλιώς αλλιώς 'θα αρρωστήσουμε'. 

 Όπως έγραψε ο Darian Leader στην σημερινή εποχή βομβαρδιζόμαστε με μηνύματα περί υγιεινής διατροφής και γυμναστικής. Καταναλώνουμε όλο και περισσότερα 'υγιεινά τρόφιμα' (τα οποία μελέτες αργότερα καταρρίπτουν ως ανθυγιεινά) και ξοδεύουμε περισσότερο χρόνο στα γυμναστήρια προκειμένου να κερδίσουμε μερικές πιθανότητες για λίγα χρόνια παραπάνω κατά τα οποία θα τρώμε περισσότερα φαγητά που δεν μας αρέσουν και ξοδεύοντας τον λιγοστό μας πλέον χρόνο στα γυμναστήρια, μια τελετουργία κατά την οποία κάθε ευχαρίστηση για καλό φαγητό και δημιουργικό χρόνο είναι δευτερεύων.

Και φυσικά η νέα θρησκεία βρίσκεται παντού. Στην τηλεόραση, στο internet, στα περιοδικά και στο σχολείο. Μεγαλώνει μια γενιά η οποία τρώει σγουρή λαχανίδα και καρότα για πρωινό και πεντάχρονα που είναι βίγκανς. Εγώ αντιθέτως σε εκείνη την ηλικία θυμάμαι την μάνα μου να με κυνηγά για να με ταΐσει βραστές αγκινάρες και φακιές, οι οποίες φυσικά δεν μαγειρεύονταν συχνά αλλά τις απέφευγα ευλαβικά. Κάτι ήξερα καλύτερα.