Sunday, September 09, 2018

Ενα φθινοπωρινό πρωινό του 2007
Ξαφνικά τα φανάρια άρχισαν να αναβοσβήνουν κίτρινο. Ήξερες ότι η ώρα ήταν δέκα το βράδυ, έτσι κάνουν τα φανάρια εδώ πάνω. Πόση διαφορά κάνουν δέκα μέρες τελικά, τα κοντοπαντέλονα και τα μπλουζάκι έδωσαν την θέση τους στα τζιν και τις μάλλινες ζακέτες. Ούτε ψυχή στους δρόμους, έχει βάλει μια ψύχρα που την νιώθεις στο πρόσωπο όταν περπατάς. Έστριψα στον δρόμο με τις πολυκατοικίες, όλες οι παρέες πλέον έχουν μεταφερθεί μέσα, ότι ψιθύρους ακούς, έρχονται από τα μισόκλειστα παράθυρα. Κανένας στα παγκάκια πια, τα πεζοδρόμια γεμάτα πεσμένα φύλλα και ο αέρας μυρίζει κάποια σόμπα να καίει.
Στο τέλος του δρόμου αριστερά, πάνω στην ανηφόρα και μετά περνάς τον πολυσύχναστο δρόμο που παραδόξως τώρα ήταν άδειος. Αριστερά πάλι και βγήκα στον δρόμο που οδηγεί στην πλατεία της περιοχής με τις τράπεζες, το σχολείο και την εκκλησία. Άνοιξα λίγο το βήμα μου μιας και άρχισα να νιώθω το κρύο να περνάει μέσα από την ζακέτα.
Έστριψα στον δρόμο με τις φλαμουριές, από τους αγαπημένους μου δρόμους τα πρωινά, όταν ο ήλιος πέφτει απάνω τους είναι μαγική εικόνα. Τώρα ήταν κατασκότεινα και έρημα. Κάπου στο βάθος άκουσα και ένα μπουμπουνητό - άρχισα σχεδόν να τρέχω. Δεν την ευχαριστιόμουν αυτή την βόλτα πλέον - ήθελα να φτάσω σπίτι.
Με τι που άρχισα να ανεβαίνω τα σκαλιά του κήπου ξεκίνησε να βρέχει. Έκλεισα την πόρτα πίσω μου καθώς η βροχή γινόταν όλο και πιο δυνατή. 
Το καλοκαίρι είχε τελειώσει.

Sunday, August 26, 2018

Φθινοπωρο ολοταχώς!

Στο Cannock Chase
Ενώ στις υπόλοιπες χώρες του κόσμου (με εξαίρεση την Αυστραλία) το καλοκαίρι κρατεί ακόμη, εδώ το φθινόπωρο πλησιάζει με γρήγορους ρυθμούς. Οι ηλιόλουστες μέρες αρχίζουν να αραιώνουν, τα πρωτοβρόχια άρχισαν, ο αέρας έχει μια μικρή δόση παγωνιάς και οι ζακέτες βγήκαν από τα ντουλάπια. 
Προχτές το πρωί, πήγα με τις μικρές στο διπλανό δρυμό, το Cannock chase. Είχε προηγηθεί μια βραδινή βροχή και ο αέρας μύριζε αυτή την χαρακτηριστική μυρωδιά του χώματος που έχει ξεραθεί από τη παντελή έλλειψη βροχής για σχεδόν δύο μήνες. Αμέσως μου ήρθε στο μυαλό το χωριό στα Γιάννενα κατά το τέλος των διακοπών μας, τότε που άρχιζε να βρέχει τα απογεύματα και το βράδυ έβαζε ψύχρα. 

Με τον φθινοπωρινό καιρό να πλησιάσει, αποφασίσαμε να ξεκαθαρίσουμε τις ντουλάπες των παιδιών από τα καλοκαιρινά ρούχα. Επιχείρημα σχεδόν αδύνατο μιας και μιλάμε για τόνους ρούχων και ας φοράνε μονάχα κάνα δυο ζευγάρια ρούχα από όλα αυτά.
Τι συνέβη σε εκείνη την utilitarian απλότητα με την οποία μεγαλώσαμε - ένα ζευγάρι παντελόνια λάθος μέγεθος, ξεχαρβαλωμένα παπούτσια και τρία νούμερα μεγαλύτερο μπουφάν της παιδικής μας ηλικίας? (Για να τα λέμε όλα, και στον στρατό τα ίδια ήταν, πάλι καλά που είχα κάτι παραμάνες για να πιάσω το παντελόνι για να μην μου πέσει).

Έτσι λοιπόν όλοι μας πάσχουμε από μετα-διακοπικό σοκ - τα γκρίζα και συννεφιασμένα πρωινά μας έκαναν ήδη να αναπολούμε τα πρωινά του Ιουλίου. Το σημερινό car boot sale ματαιώθηκε λόγω βροχής, το ίδιο και της προηγούμενης βδομάδας. Και τώρα που σταμάτησε η βροχή, κάθομαι στην παιδική χαρά και γράφω αυτό το ποστ, φορώντας την χοντρή ζακέτα μου και τουρτουρίζοντας

Saturday, August 11, 2018

Φωτογραφικό ημερολόγιο διακοπών

Δεν υπήρχε τίποτα που να μου άρεσε περισσότερο όταν ήμουν παιδί από την προετοιμασία για να φύγουμε για διακοπές. Έκανα check lists μάζευα τα παιχνίδια μου και όλο αυτό το ανέβα στο πατάρι, κατέβασε βαλίτσες, βαλίτσωσε με εντυπωσίαζε τόσο πολύ. 
Έτσι λοιπόν ήρθε και η δεύτερη περίοδος καλοκαιρινών διακοπών και είπα να κρατήσω ένα πρόχειρο ημερολόγιο.

Σάββατο 28 Ιουλίου: Ξυπνήσαμε πρωί και μαζέψαμε τις βαλίτσες. Εγώ πέρνω μαζί μου ένα τζιν και δύο σωβρακα + κάλτσες. Αντάλλαξα τον χώρο μου στη βαλίτσα με μια Nikon F5 και δύο φακούς συν φιλμ. Το αεροπλάνο φυσικά είχε καθυστέρηση, μια ώρα, μισή από την οποία την περάσαμε μέσα στο αεροπλάνο. Αντί για 11.30 προσγειώθηκε 12.30 το βράδυ.

Κυριακή 29 Ιουλίου. Ξυπνήσαμε ζαβλακωμένοι στις 7.30 το πρωί μιας και η Ολίβια ήθελε να ανοίξει τα δώρα από την γιαγιά και θεώρησε καλή ιδέα να μας ξυπνήσει όλους. Σκουλαρίκια και παιχνίδια τα δώρα. Το πρωί το πέρασα στην αυλή πίνοντας τον καφέ μου. Το απόγευμα το ίδιο. Τα μικρά έπαιξαν με τα ξαδέλφια τους. Το βραδάκι βόλτα στις γειτονιές του Lubon. 
Δευτέρα 30 Ιουλίου: Η Ιβόνα άδραξε την ευκαιρία να πάει στο Szczecin επίσκεψη στους παλιούς συμμαθητές της. Θα επιστρέψει αύριο. Εγω με τα πιτσιρίκια πήραμε τις παιδικές χαρές αμπάριζα. Πολύ ζεστή το πρωί - γύρω στους 36 βαθμούς. Το απόγευμα πήγαμε για μπάνιο στη λίμνη Lipno που βρίσκεται εδώ δίπλα. Τα μικρά ξεσαλλώσαν μαζί με κάτι αλλα πιτσιρίκια που βρήκαν εκεί. Τι εύκολα κάνεις φίλους όταν είσαι 5-7 χρόνων....
Η λίμνη Lipno
Τρίτη 31 Ιουλίου: Η καρδιά του καλοκαιριού. Η θερμοκρασία παραμένει υψηλή. Το πρωί πήγαμε για παγωτά στο κοντινό ζαχαροπλαστείο. Καθ'οδόν για το ζαχαροπλαστείο ένοιωθες την ζέστη να σε χτυπά στο πρόσωπο. Στο δρόμο βρήκαμε και 10 groszy (cent) του 1998 οξυδωμένο - φοβερός θησαυρός για την Δάφνη. Έξω από το ζαχαροπλαστείο συναντήσαμε και μια καλόγρια - τα μικρά εντυπωσιάστηκαν. Η Ολίβια - αφού με ρώτησε αν είναι "κανονικός άνθρωπος" - έκανε μερικές φορές τον σταυρό της και μου θύμισε ότι ο Χριστός πέθανε στον σταυρό. Μερικά παγωτά αργότερα επιστρέψαμε στο σπίτι. Το απόγευμα επέστρεψε και η Ιβόνα από το Szczecin.
Τετάρτη 1 Αυγούστου: Μεγάλη μέρα, κατέβηκα στη πόλη για τις καθιερωμένες φωτογραφίες. Τράβηξα ενάμιση φιλμάκι. Πολύ ζεστή, περπάταγα συνεχώς από τις 6.30 το πρωί μέχρι τις 12.30 όπου τα πόδια μου κλάταραν και αποφάσισα να επιστρέψω. Ένα ατελείωτο αλλαλούμ με τα τραμ, έχουν σκάψει όλο το Poznan και τα περισσότερα τραμ/λεωφορεία δεν λειτουργούν. Μου πήρε 1.5 ώρα να επιστρέψω.
Πέμπτη 2 Αυγούστου:  Το πρωί πήραμε τις μικρές και πήγαμε για παγωτά. Λόγω ζέστης περάσαμε το υπόλοιπο πρωί μέσα.  Το απόγευμα οι μικρές το πέρασαν παίζοντας με την ξαδέρφη τους την Γιούλτσα σε μια μικρή φουσκωτή πισίνα που έχουν στην αυλή. Το βράδυ, εγώ και η Ιβόνα κάναμε την καθιερωμένη βόλτα στις γειτονιές.
Παρασκευή 3 Αυγούστου: Ξύπνησα στις 5.30 το πρωί. Έφαγα, έκανα ένα μπάνιο και ήπια τον καφέ μου χαζεύοντας την ανατολή. Μετά κατέβηκα στην πόλη για  ένα δεύτερο γύρο φωτογραφιών. Εξαντλητικό τελικά, τα παπούτσια μου έγραψαν πολλά χιλιόμετρα προκειμένου να βγάλω 2 φιλμάκια. Το απόγευμα πήγαμε για φαγητό στο κοντινό εστιατόριο.
Σάββατο 4 Αυγούστου: Μεγάλη μέρα και σήμερα. Πήραμε το αυτοκίνητο του παππού και πήγαμε στην διπλανή πόλη (Obziczko) για να δούμε την υπόλοιπη οικογένεια. Τα μικρά ξετρελάθηκαν παίζοντας με τα ξαδέλφια τους. Φυσικά ακολούθησαν οι καθιερωμένες φωτογραφίες με την υπόλοιπη οικογένεια.

Κυριακή 5 Αυγούστου: Ημέρα ξεκούρασης. Κάποια σύννεφα έκαναν την εμφάνιση τους στον ουρανό και η μέρα δρόσισε λίγο. Πέρασα το πρωί μου πίνοντας καφέ στην αυλή και απολαμβάνοντας το αεράκι που άρχισε να φυσά από ανατολάς. Φαγητό όλοι μαζί και ύπνος το μεσημεράκι. Το απογευματάκι μας βρήκε στην πλατεία της πόλης να τρώμε τα παγωτά μας.
Δευτέρα 6 Αυγούστου: Τι ξαφνική πτώση της θερμοκρασίας! Το πρωί χρειαστήκαμε να βγάλουμε τις ζακέτες αν και αργότερα η θερμοκρασία ανέβηκε λίγο. 
Μεσημεριανό στην διπλανή πιτσαρία και 3 πίτσες αργότερα ξεραθήκαμε στον ύπνο. Το απόγευμα στις τριγύρω παιδικές χαρές ως είθισται και το βράδυ η καθιερωμένη βραδινή βόλτα - τελευταία για φέτος. Τέτοια ώρα αύριο θα είμαστε σπίτι μας.
Τρίτη 7 Αυγούστου: Ξυπνήσαμε πρωί και ετοιμάσαμε τις βαλίτσες μας. Το αεροπλάνο φεύγει στις 6.30 το απόγευμα. Η Δάφνη έκρυψε τον θησαυρό της και θα τον βρει πάλι του χρόνου. Δώσαμε πολλά φιλιά στον παππού και τη γιαγιά που μας κράτησαν χωρτάτους με τα φαγητά και την αγάπη τους και ανανεώσαμε το ραντεβού μας για του χρόνου.
Το τέλος των φετινών διακοπών.
 

Υστερόγραφα στο προηγούμενο πόστ

* Στο Obrzycko υπάρχει στο κέντρο του χωριού μια τεράστια εγκαταλειμμένη εκκλησία. Όλες οι πόρτες και τα παράθυρα είναι σφραγισμένα. Θα μπορούσε άνετα να είναι η πηγή έμπνευσης κάποιας πίστας για το Quake 1.
Η είσοδος της σφραγισμένης εκκλησίας
*Τον θυμάστε τον Τσαμτσίκα? Αρχές 2000 έκανε ρεπορτάζ στον ΣΚΑΪ για την ακρίβεια και τις τιμές. Αυτόν θυμήθηκα όταν πήγαμε έξω να φάμε. Έξι λίρες για τρεις οικογενειακές πίτσες στο ένα, δέκα λίρες για τέσσερα διαφορετικά πιάτα σε άλλο εστιατόριο. Φυσικά για μισθούς Πολωνίας είναι ακριβούτσικα αλλά για κάτι αντίστοιχο στην Αγγλία θέλαμε τουλάχιστον τα τριπλά λεφτά.

* (Συνέχεια του προηγούμενου υστερόγραφου) Καθισμένος το Σάββατο το πρωί και πίνοντας τον καφέ μου στο Obrzycko συνειδητοποίησα ότι ένα μικρό χωριό κάπου στην Πολωνία (και δεδομένου ότι η πολιτική/οικονομική κατάσταση δεν αλλάζει τα επόμενα 30 χρόνια) είναι ιδανικός τόπος συνταξιοδότησης. Οι φόροι είναι λιγοστοί, τα ψώνια φτηνά και τα σπίτια τεράστια. Μια σύνταξη σε λίρες σου προσφέρει μια πολύ καλή ποιότητα ζωής εδώ πάνω.

* Η πόλη του Poznan θυμίζει ένα τεράστιο εργοτάξιο. Σε αντίθεση με την Ελλάδα, όλα τα παλιά κτίρια έχουν αρχίσει να αναπαλαιώνοντε. Οι κάτοικοι του είναι περήφανοι για την πόλη τους και την κρατούν καθαρή. Υπάρχει ένα συνεργείο καθαρισμού στο οποίο οι οδοκαθαριστές κόβουν βόλτες με ποδήλατα και μαζεύουν ότι πεταμένο σκουπίδι βρούν. 
Συνεργείο καθαρισμού
 * Στις περισσότερες πόλεις της Πολωνίας (συμπεριλαμβανομένων και του Poznan) λειτουργεί ένα πρόγραμμα χρήσης δημοτικών ποδηλάτων και αυτοκινήτων. Κατεβάζεις το app, σκανάρεις το barcode στο ποδήλατο ή το αυτοκίνητο και σου δίνει τον κωδικό για να το ξεκλειδώσεις. Το ποδήλατο είναι για μια ώρα δωρεάν και μετά χρεώνεται ανά ώρα, το αυτοκίνητο έχει άλλες χρεώσεις αλλά πολύ χαμηλές (όλες οι χρεώσεις μέσω του app). Τα αφήνεις σε οποιαδήποτε πάρκινγκ θες για τους επόμενους - τα πάρκινγκ είναι πληρωμένα. Είναι τόσο πετυχημένο μοντέλο που πολύς κόσμος αποφεύγει να αγοράσει αυτοκίνητο πλέον.

* Κάθε βράδυ, βάζουμε τα μικρά για ύπνο και κάθεται μαζί τους η γιαγιά. Μετά πάμε για βόλτα μέσα από τις γειτονιές του Lubon - μας παίρνει συνήθως μια ώρα να περπατήσουμε μια διαδρομή λίγο μεγαλύτερη από 5 χιλιόμετρα. Είναι ίσως η μόνη ευκαιρία που έχουμε όλο τον χρόνο να συζητήσουμε χωρίς τα μικρά τριγύρω αλλά και ταυτόχρονα να κάνουμε την βόλτα μας. Αγαπημένο μας σπορ: να κοιτάμε καθώς περπατάμε στον δρόμο μέσα στα σπίτια από τα μισάνοιχτα παράθυρα των σπιτιών. Τα δωμάτια, η διακόσμηση τους, οι φωτογραφίες στους τοίχους, όλα μια γρήγορη ματιά μέσα στις ζωές των άλλων.

* Από μικρός, η τελευταία μέρα των διακοπών με γέμιζε μελαγχολία. Οταν ήμουν παιδί, το βράδυ πριν φύγουμε και καθώς επιστρέφαμε από τις θείες μου στο σπίτι για να κοιμηθούμε και να φύγουμε την επόμενη μέρα, σκεφτόμουν ότι τελευταία φορά περπατάω αυτό τον δρόμο για φέτος και ότι θα πρέπει να περιμένω ένα ολόκληρο χρόνο για να το κάνω πάλι. Και φυσικά το ίδιο είναι και τώρα, χτες κατά την τελευταία βραδινή βόλτα στους δρόμους του Lubon σκεφτόμουν ακριβώς το ίδιο.

* Stare Browar σημαίνει "παλιά μπυραρία" - μαντέψτε τι ήταν πριν γίνει εμπορικό κέντρο. Ο περιβάλλων χώρος του έχει μετατραπεί σε πάρκο στο οποίο έχουν τοποθετηθεί καρέκλες και κατά τους θερινούς μήνες πολύς κόσμος κοιμάται εκεί τα βράδια. Άστεγοι αλλά και φοιτητές ή ερωτευμένα ζευγάρια τα οποία βγήκαν βόλτα και τα βρήκε το ξημέρωμα εκεί. Κάθε καλοκαίρι πηγαίνω εκεί πρωί πρωί και τους φωτογραφίζω καθώς κοιμούνται. Έτσι έκανα και φέτος, όταν εμφανίσω όλα τα φιλμάκια θα κάνω ένα ξεχωριστό ποστ για αυτό - ίσως ένα καλοκαιρινό πόστ στην καρδιά του χειμώνα. Μέχρι τότε, ορίστε μερικές παλιές φωτογραφίες.



 

Wednesday, July 25, 2018

H Άλλη μέρα

Η Ραφήνα
Έτσι λοιπόν, άλλη μια από αυτές τις μέρες μας ξημέρωσαν. Μια μέρα όπου οι δεκαετίες πολεοδομικής αυθαιρεσίας, κρατικής διαφθοράς και ανύπαρκτου κρατικού προγραμματισμού κόστισε την ζωή σε δεκάδες κόσμο και μικρά παιδιά.

Οι ιστορίες φρικιαστικές, οι καταστροφές ανυπολόγιστες. Ο κόσμος καθηλωμένος στις τηλεοράσεις τους περιμένοντας κάποια καλά νέα. Σε όλη αυτή την εξωφρενική κατάσταση ένα πυροσβεστικό σώμα υποσιτισμένο να προσπαθεί με νύχια και με δόντια να σβήσει μια τεράστια πυρκαγιά. Λεφτά δεν υπάρχουν, υπάρχουν όμως για Γαλλικές φρεγάτες και Αμερικανικά F-35.

Οι μεν λοιπόν καμμένοι, οι δε ξεσπιτωμένοι. Άλλοι ψάχνουν τα παιδιά τους, άλλοι επιδίδονται σε πλιάτσικο. Η ζωή θα επανέλθει για τους περισσότερους - οι υπόλοιποι θα μάθουν να επιζούν με μια τεράστια τρύπα μέσα τους - σαν τρύπιες δεκάρες. 
 
Κρίση είναι όλη αυτή η φρίκη η οποία παρά τις προσπάθειες μας να την περιορίσουμε με κάποια διανοητικά τεχνάσματα, διαπερνάει τον νου μας, μας αφήνει άφωνους, ανίκανους και απροστάτευτους απέναντί στην παντοδυναμία της. Η ελπίδα δεν την περιορίζει, η λογική δεν καθησυχάζει.
 
Καλώς εχόντων των πραγμάτων η Vodafone θα μας δώσει ένα πακέτο με περισσότερα μεγαμπαϊτς ή ένα καινούργιο κινητό και τα McDonald's θα μας σερβίρει ένα νέο χάμπουργκερ με διπλό μπιφτέκι. 
Μέχρι το καλοκαίρι του 2028  όπου μια νέα πυρκαγιά θα έρθει να μας τα ξαναθυμίσει - ελπίζοντας να είμαστε πάλι από την σωστή πλευρά της ιστορίας, πάντα παρακολουθώντας και ενίοτε θρηνώντας.

Sunday, July 15, 2018

Καινούργια παπουτσάκια μου

Φωτο που βρήκα στο ίντερνετ.
Σαν τα δικά μου !
Λίγο ρηχό το περιεχόμενο αυτού του πόστ αλλά γουστάρω. Πήρα καινούργια παπούτσια. Τα είχα απωθημένο από μικρός - παπούτσια με αερόσολα.
Αυτά τα παπούτσια είχαν αρχίσει να γίνονται δημοφιλή στο τέλος της δεκαετίας του 80 - θυμάμαι κάποιον στο δημοτικό να φοράει κάτι Reebok. Μου πήρε πολλά χρόνια βέβαια μέχρι να πείσω τους γονείς μου να μου αγοράσουν και εμένα αλλά κάπου στην τρίτη γυμνασίου και μετά από πολλά παράπονα τελικά ο πατέρας μου με πήγε στο Sports Shop στα  Λιόσια και αγοράσαμε κάτι Nike Force στην (τότε) εξωφρενική τιμή των 17.500 δραχμών (καμία 50 ευρώ χωρίς τον πληθωρισμό). Θυμάμαι τον πατέρα μου να μου λέει να τα προσέχω γιατί δεν πρόκειται να μου αγοράσει άλλα. Είχα τόσο ενθουσιαστεί που τα βράδια ξύπναγα από τον ύπνο μου, άνοιγα το κουτί που είχα κάτω από το κρεβάτι μου, τα φόρούσα και πηδούσα στο δωμάτιο μου πριν τα βγάλω πάλι και πέσω για ύπνο.
Εκείνα τα Nike επιβίωσαν για 4 χρόνια - ακολουθήθηκαν από κάτι Reebok Pump που φούσκωναν (!) και αυτά από κάτι ASICS gel που διαλύθηκαν σε 6 μήνες και τέλος από κάτι Converce που κράτησαν για κάνα δυο χρόνια μέχρι που σταμάτησα να ασχολούμαι με το μπάσκετ και το έριξα σε κάτι Converce all stars. 

Έτσι λοιπόν, 20 χρόνια αργότερα πήρα αυτά τα Nike Air. Τα παλιά παπούτσια μου διαλύθηκαν και είχαν αυτά εδώ σε προσφορά. Βέβαια δεν με έκαναν να χάσω τον ύπνο μου όπως τα πρώτα εκείνα Air Force αλλά τουλάχιστον έβγαλα το απωθημένο μου - παπούτσια με αερόσολα!
Ντα ρααα... Τα νέα μου παπούτσια.

Saturday, July 07, 2018

Επιτέλους Καλοκαίρι

Ξεραΐλα...
Θα πω κάτι εξωφρενικό. Έχουμε καλοκαίρι. Ορίστε, το είπα. Έχουμε ένα μήνα λιακάδα, καθόλου βροχή και θερμοκρασία πάνω από 25 βαθμούς. Είναι το πρώτο καλοκαίρι από το 2006 που ήρθα εδώ πάνω - ποτέ δεν κρατούσε παραπάνω από 4 μέρες. 
 
Φυσικά οι Άγγλοι δεν ξέρουν τι να κάνουν. Τη πρώτη βδομάδα έκαναν ηλιοθεραπεία (ως συνηθίζουν), την δεύτερη έβαλαν τα αντιλιακά (ως συνηθίζουν), την τρίτη γκρίνιαξαν (ως συνηθίζουν), την τέταρτη σταμάτησαν να πηγαίνουν στις δουλειές τους (ως συνηθίζουν) λόγω του 'παρατεταμένου καύσωνα' και τώρα πέμπτη βδομάδα ετοιμάζουν να απαγορεύσουν το πότισμα/πλύσιμο με λάστιχο και γενικά κάθε χρήση λάστιχου γιατί επέρχεται ξηρασία (και ας βρέχει τις υπόλοιπες 48 βδομάδες το χρόνο). Τα πάρκα έχουν ξεραθεί εντελώς, ποτέ δεν τα θυμάμαι έτσι (δες φωτό).
 
Φυσικά υπάρχουν και οι πιο λογικοί, αυτοί που θυμίζουν ότι τον χειμώνα φάγαμε τέσσερις χιονοθύελλες και θαφτήκαμε για 3 μήνες στο χιόνι και τον πάγο και να λέμε και κανένα ευχαριστώ που επιτέλους καλοκαίριασε. Εγώ κάθομαι τα βράδια στην αυλή και απολαμβάνω τον ωραίο καιρό, ξέρω ότι από τον άλλο μήνα αυτές οι μέρες θα γίνουν όλο και πιο σπάνιες. 
 

Sunday, June 17, 2018

To Μακεδονικό ζήτημα

Εμετός....
Ζούμε ιστορικές στιγμές. Κάπου το έχω ξαναρωτήσει στο μπλογκ μου, αν τα Σκόπια ανήκαν στην Ελλάδα, σε ποιο γεωγραφικό διαμέρισμα θα ανήκαν; Δεν γνωρίζω τις λεπτομέρειες της επικείμενης συμφωνίας αλλά ένα μεγάλο μέρος των Ελλήνων δεν γνωρίζουν πλεον τα βασικά, ότι για παράδειγμα οι περισσότεροι Έλληνες της Μακεδονίας μετεγκατάσταθηκαν εκεί μετά την Μικρασιατική καταστροφή κατά την συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας για την ανταλλαγή πληθυσμών - είναι Πόντιοι στην καταγωγή και όχι απόγονοι τού μεγάλου Αλεξάνδρου. Ή ότι η ευρύτερη περιοχή της Μακεδονίας υπήρξε σταυροδρόμι πολιτισμών για εκατοντάδες χρόνια - κατά την Ρωμαϊκή εποχή και αργότερα την Βυζαντινή και Οθωμανική περίοδο - ο Μεγάς Αλέξανδρος έζησε σε αυτή τη περιοχή αλλά κανένας από τους κατοίκους του δεν προέρχεται από αυτόν. Όσο για την ελληνική γλώσσα, αυτή επιβλήθηκε στη περιοχή με την προσάρτηση της στην Ελλάδα. Και επιβλήθηκε με φωτιά και τσεκούρι (επισης, μη ξεχνάμε ότι στην νεογέννητη Ελλάδα της δεκαετίας του 1830 λίγοι ηταν αυτοί που μιλούσαν ελληνικά).

Τέλος πάντων, αυτά κατάντησαν λεπτομέρειες στην σκακιέρα των πολιτικών. Αυτό που ήθελα να γράψω είναι μια ιστορία που μου είχε πει ο πατέρας μου στις αρχές της δεκαετίας του 90 όταν το Μακεδονικό ζήτημα έλαβε διαστάσεις. Στα μέσα της δεκαετίας του 60 και ενώ δούλευε σε ένα εργοστάσιο ελαστικών στην Αυστραλία, κάποιος του είπε ότι υπάρχει και ένας Μακεδόνας στο εργοστάσιο. Περίεργος όπως ήταν ο πατέρας μου έψαξε να τον βρει νομίζοντας ότι είναι Έλληνας. Την συνέχεια την φαντάζεστε εύκολα, ο Μακεδόνας αυτός ήταν από την (τότε) Γιουγκοσλαβία και φυσικά δεν γνώριζε γρι ελληνικά. 

Αυτή είναι μια πραγματικότητα την οποία την γνώριζαν καλά οι παλιότεροι, ότι δηλαδή όσο περισσότερο ανηφορίζεις προς τα σύνορα με τα Σκόπια, τόσο περισσότερο περιπλέκεται το τι είναι Ελληνικό και το Σκοπιανό. Πρόβλημα το οποίο δεν επιλύθηκε μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και προσπαθούν άτσαλα να επιλύσουν τώρα.